اعتراض کنگرۀ اتحادیه های کارگری انگلستان (TUC) به دولت جمهوری اسلامی ایران

فعالان اتحادیه های کارگری محکوم به تحمل ضربه های شلاق شدند
مقامات ایرانی فعالان اتحادیه های کارگری را به تحمل ضربه های شلاق محکوم می کنند:
کنگرۀ اتحادیه های کارگری انگلستان (TUC)به اعتراض جهانی می پیوندد

کنگرۀ اتحادیه های کارگری انگلستان به کارزار جهانی ای که لیبور استارت برای مقابله با احکام سادیستی و وحشیانه به ضد فعالان اتحادیه های کارگری به «جرم» شرکت در تظاهرات ماه مه امسال و به ویژه محکومیت دو زن، سوسن رازانی و شیوا خیرآبادی، به راه انداخته، ملحق می شود. سوسن به نه ماه زندان و تحمل هفتاد ضربه شلاق و شیوا به چهار ماه زندان و تحمل پانزده شربه شلاق محکوم شدند.
افزون بر این آقای عبدالله خانی به 91 روز زندان و 40 ضربه شلاق و آقای سید غالب حسینی به 6 ماه زندان و 50 ضربه شلاق محکوم گشتند. از سوی دیگر، آقای خالد حسینی، فعال کارگری، به 91 روز حبس تعلیقی و 30 ضربه شلاق به خاطرتلاش هایش در حمایت از محمود صالحی که در آن زمان زندانی بود محکوم شد.
چهره ها را بینید و سپس اعتراض کنید
طی روز های اخیر ما عکس های سوسن و شیوا را دریافت کردیم. شما می توانید آن عکس ها را در نشانی اینترنتی www.labourstart.org/iran بینید و همچنین می توانید فوراَ پیام اعتراضی به دولت ایران بفرستید.
گنگرۀ اتحادیه های کارگری نامه ای به رئیس جمهور ایران فرستاده و رونوشت نامۀ ما به وزارت خارجه ارسال شده است.

متن نامۀ اعتراضی کنگرۀ اتحادیه های کارگری
رئیس جمهور گرامی احمدی نژاد
احکام اخیر به ضد فعالان اتحادیه های کارگری در ایران
شورای عمومی کنگرۀ اتحادیه های کارگری که 6.5 میلیون عضو اتحادیه های کارگری را نمایندگی می کند، نگرانی و انزجار عمیق خود را از محکومیت فعالان کارگری در جمهوری اسلامی ایران به تحمل ضربه های شلاق و زندان و نیزنیز نگرانی و انزجار خود از حکم اعدام فرزاد کمانگر به شما ابراز می دارد.
ما می دانیم که دادگاه جنائی سنندج شعبۀ 101 ، صرفاَ به خاظر شرکت در بزرگداشت اول ماه مه در این شهر، خانم سوسن رازانی را به تحمل 9 ماه زندان و 70 ضربۀ شلاق، خانم شیوا خیرآبادی را به 4 ماه زندان و تحمل 40 ضربۀ شلاق، آقای سید غالب حسینی را به 6 ماه زندان و 50 ضربۀ شلاق محکوم کرده است. افزون بر این آقای خالد حسینی، فعال کارگری، به 91 روز حبس تعلیقی و تحمل 30 ضربه شلاق به خاطر تلاش هایش در حمایت از محمود صالحی که در آن زمان زندانی بود محکوم شده است.
صدوراین احکام در مورد هر فردی که با ِاعمال حقوق اساسی بشر در فعالیت های مشروع اتحادیه ای شرکت می کند، انزجار آوراست. حکم شلاق زدن بیانگر مجازاتی ظالمانه و خوار کننده و به این عنوان نقض بیشتر حقوق آن کسانی است که محکوم شده اند و تقابل با قانون انسانی بین المللی به شمار می رود.
یک فعال دیگر، آقای افشین شمس در ژوئیۀ 2008 دستگیر شد. آقای شمس فعال کارگری، عضو «کمیتۀ هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری» و عضو «انجمن کاریکاتوریست ها» است. دستگیری ها و اتهامات دیگری به ضد فعالان کارگری و اجتماعی در ایران و نیز اخراج فعالان کارگری، از جمله حکم اخراج اخیر 9 کارگر عضو سندیکای کارگران اتوبوس رانی صورت گرفته است.
تکان دهنده تر اینکه ما اطلاع یافتیم دیوان عالی کشور در تاریخ 12 ژوئیۀ 2008 حکم اعدام آقای فرزاد کمانگر، معلم سابق کرد را که در یک دادگاه هفت دقیقه ای محکوم شده بود تأیید کرد. ما برآنیم که محاکمه ای به این کوناهی غیرممکن است بتواند با چیزی که قرابتی با معیار های پذیرفته شدۀ بین المللی محاکمۀ عادلانه داشته باشد صورت پذیرد. افزون بر این فرزاد کمانگر که که به عضویت در پ. ک. ک. متهم گشته به شدت به هنگام بازداشت شکنجه شده و از مراقبت پزشکی محروم بوده است.
حکومت شما اعتراض ها و درخواست ها از داخل و خارج را نادیده گرفته است. یک کمیتۀ پشتیبانی از انجمن های حرفه ای آموزگاران، همجنین شیرین عبادی برندۀ جایزۀ صلح نوبل در ماه ژوئیه برای حمایت از آقای کمانگر و تلاش برای تبدیل حکم اعدام او تشکیل شد. پس از نخستین نشست این کمیته سه آموزگار دستگیر و به بازداشتگاه امنیتی سنندج برده شدند. حسن قربانی و کاوه رستمی هنوز در بازداشت به سر می برند و احمد قربانی تنها پس از دو هفته با قرار وثیقه آزاد شد. ما گزارش هائی می شنویم که خانوادۀ کمانگر به طور مرتب از طریق تلفن وزارت اطلاعات و امنیت کشور مورد تهدید قرار می گیرند.
ما از دولت شما خواستاریم:
• پروندۀ فرزاد کمانگر مورد تجدید نظر قرار گیرد و در مورد اتهامات او و دیگر فعالان اتحادیه ای در بازداشت هستند اطلاعات روشنی داده شود؛
• حکم اعدام آقای کمانگر تغییر یابد؛
• شکنجه بی درنگ پایان یابد و آمران و عاملان آن تحویل عدالت شوند؛
• به آقای کمانگر بی درنگ امکان تماس بی مانع با خانواده و وکیلش داده شود؛
• به تهدید نزدیکان و حامیان او از جمله اعضای کمیتۀ «حکم اعدام فرزاد کمانگر را متوقف کنید»، پایان داده شود؛ و
• آزادی بی قید و شرط و فوری همۀ فعالان کارگری، از جمله منصور اسانلو رئیس سندیکای کارگران اتوبوس رانی تهران و حومه، تضمین گردد.

کنگرۀ اتحادیه های کارگری انگلیس قویاَ بر این باور است که حکومت قانون بین المللی به نفع همۀ ملت ها و همۀ خلق ها است. دستگیری ها و اقدامات سرکوبگرانۀ اخیر نشانگر یورشی شدید به جنبش مستقل کارگری در ایران و نقض آشکارتعهدات ایران، به عنوان دولت عضو سازمان بین المللی کار (ILO)، در زمینۀ احترام صادفانه به اصول آزادی تشکل و حق تشکل، پشتیبانی از آن حقوق و متحقق ساختن آنها است. ما از شما می خواهیم تعهداتی را که ناشی از عضویت ایران در سازمان بین المللی کار و در سازمان ملل در زمینۀ حقوق اساسی بشراست انجام دهید و باب مذاکرۀ واقعی در بارۀ دغدغه های فعالان اتحادیه های کارگری، از جمله معلمان را بگشائید.

ارادتمند
کی کاربری
معاون دبیرکل
رونوشت: رسول موحدیان سفیر ایران در بریتانیا
ترجمه و باز تکثیر اتحاد بین‌المللی در حمایت از کارگران ایران
http://www.workers-iran.org/
29.08.2008

نامه فدراسيون جهاني اتحاديه هاي معلمان و نگراني از وضعيت فرزادکمانگر

وزارت دادگستري
آيت الله محمود هاشمي شاهرودي
جمهوري اسلامي ايران- تهران- ميدان پانزده خرداد

بروکسل، بيستم خرداد ماه 1387

مقام محترم،
بين الملل آموزش (ايي آي) نمايندگي 30 ميليون نفر از معلمان و فرهنگيان را برعهده دارد. 394 سازمان عضو ايي آي، در 171 کشور از مقطع پيش دبستاني تا دانشگاه، فعال هستند. ايي آي بعنوان بزرگترين فدراسيون جهاني اتحاديه هاي کارگري، همه معلمان و فرهنگيان را، فارغ از اينکه در کدام کشورهستند، با هم متحد مي کند. ايي آي بعنوان يک حافظ منافع، برحقوق انساني و اتحاديه اي همه معلمان در تمامي کشورها نظارت مي کند.

ايي آي عميقا نگران وضعيت آقاي فرزاد کمانگر معلمان ايراني است که در تاريخ 6 اسفند ماه 1386 توسط دادگاه انقلاب تهران به اتهام "بخطر انداختن امنيت ملي" به اعدام محکوم شده است. فرزاد کمانگر، معلم 32 ساله به مدت 12 سال بعنوان معلم در شهر کامياران کار کرده است. فرزاد عضو انجمن صنفي معلمان کردستان و مسئول روابط عمومي اين اتحاديه معلمان بود تا قبل ازاينکه آن را غير قانوني اعلام کنند. فرزاد کمانگر همچنين يک فعال اجتماعي مدافع حقوق بشر، حقوق اقليتها و حقوق زن بود.

به گفته وکيل فرزاد کمانگر، روند دادرسي پرونده ايشان مطابق با الزامات قانوني در ايران نبوده و هيچ شاهدي عليه ايشان براي اتهام "دشمني با خداوند" (محارب) وجود ندارد. فرزاد کمانگر در بازداشتهاي بدون ارتباط با دنياي خارج در مکانهاي متعددي زنداني بوده است: در سنندج کردستان، در کرمانشاه، در اوين و در حال حاضر درزندان رجايي شهر کرج. اطلاعات موثق حاکي از اين است که فرزاد بطور مرتب تحت شکنجه بوده است. درحال حاضر، فرزاد در زندان جانيان خطرناک بسر مي برد و نگران امنيت جاني و همچنين سلامتي خود بخاطر شيوع ويروس اچ آي وي ايدز و هپاتيت ب در اين زندان است.

ايي آي از کمپين کانون صنفي معلمان ايران و عفو بين الملل در بازبيني پرونده فرزاد کمانگر در يک دادگاه عادلانه که در آن معيارهاي قوانين ايران و بين المللي رعايت شود، حمايت مي کند.همچنين ايي آي از مقامات مي خواهد که حکم اعدام فرزاد کمانگر را فورا تغيير دهند چرا که اجراي حکم اعدام جبران ناپذير است و هيچ سيستم قضايي اي نبايد خطر محکوم کردن يک انسان بي گناه را جاري کند.

ايي آي در تاريخ 30 ارديبهشت ماه 1387 از سفير ايران در بلژيک براي آغاز گفتگو و کسب اطلاعات بيشتر در باره فرزاد کمانگر تقاضاي ملاقات کرد. اما متاسفانه ايي آي هنوز تا به اين تاريخ پاسخي دريافت نکرده است.

ايي آي در حالي که خواستار رعايت معيارهاي والاي احترام به حقوق بشر و حقوق اتحاديه هاي کارگري از سوي مقامات جمهوري اسلامي ايران است، تمايل دارد که با آنان وارد گفتگو شود.

ارادتمند شما

فرد ون لي وون
دبير کل

رونوشت:
مقام محترم آيت الله سيد علي خامنه اي، رهبر جمهوري اسلامي ايران
مقام محترم محمود احمدي نژاد، رياست جمهوري اسلامي ايران
جناب آقاي منوچهر متکي، وزير امور خارجه - شماره فاکس 98216673149
آي ال او
آي تي يو سي
عفو بين الملل
فدراسيون بين المللي مدافعان حقوق بشر
شوراي همآهنگي کانونهاي صنفي معلمان و فرهنگيان فعالان حقوق بشر در ايران

10.06.2008

«اسانلو آزاد نشود، در سراسر جهان تظاهرات برپا می کنیم»

دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، گفت که اين سازمان بزرگ کارگری و ديگر سازمان های بين المللی مدافع حقوق کارگران، در صورت آزاد نشدن منصور اسانلو، رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، تظاهرات سراسری در کشورهای جهان برگزار کنند.
ديويد کاکرافت درگفت و گو با راديو فردا، ماجرای «ربودن آقای اسانلو» را «حمله به يکی از رهبران جنبش دموکراتيک اتحاديه ای کارگری در ايران» توصیف کرد.
او گفت: «حکومت ايران، تاکنون ربودن يا بازداشت رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه را تاييد نکرده است. اما اقدامی هم برای آزادی او انجام نداده است.»
آقای کاکرافت همچنين اتفاقی را که برای منصور اسانلو روی داده است، يکی از جدی ترين حملات به فردی ارزيابی کرد که «به عنوان يک رهبر کارگری، در تمام جهان شناخته شده است.»
دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل درهمين ارتباط، به سفر سه هفته پيش رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه به لندن و بروکسل برای شرکت در جلسات آن فدراسيون و همچنين کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های آزاد کارگری اشاره کرد.
او در پاسخ به اين پرسش که فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل تاکنون چه اقداماتی را برای آزادی آقای اسانلو انجام داده است، گفت: «ما با سازمان بين المللی کار، آی ال او، تماس گرفته ايم، زيرا اين سازمان اخيرا گزارش کميته آزادی خود را منتشر کرد که در آن از زندانی شدن و آزار آقای اسانلو در دو سال گذشته، قويا انتقاد شده است.»
آقای کاکرافت افزود: «ما مطلع شده ايم که دبير کل سازمان بين المللی کار با اعضای هيات نمايندگی ايران در ژنو، مقر اين نهاد وابسته به سازمان وابسته به سازمان ملل متحد، و همچنين وزارت کار و امور اجتماعی ايران تماس گرفته است. البته اين وزارتخانه فورا خاطر نشان کرده است که مسئول حمله به آقای اسانلو نبوده است. ما اين موضوع را پذيرفته ايم، اما اين وزارتخانه و دولت ايران، مسئول يافتن منصور اسانلو و آزادی چه سريع تر او هستند.»
وی افزود: «اعضای فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، اعتراض شديد خود را درزمينه ربودن آقای اسانلو به سفارتخانه های ايران ابلاغ خواهند کرد. گذشته از اين، ما از تمام سازمان های بين المللی که با آنها در تماس هستيم، خواهيم خواست به ما کمک کنند.»
آقای کاکرافت به ادامه مذاکرات و تماس های فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل برای آزادی منصور اسانلو اشاره کرد و افزود: «ما به خوبی می دانيم که نيروهايی در دولت ايران هستند که علاقه ای به مشاهده فعاليت اتحاديه ای و سازمان های دموکراتيک، مانند سنديکای کارگران شرکت اتوبوسرانی تهران ندارند.»
وی تاکيد کرد: «دولت ايران که در حال حاضر، مشکلات زيادی در سطح جهان دارد، حداقل بهتر است سريعا نشان دهد که حقوق کارگران را نقض نمی کند.»19.07.2007

نامه کارگران هفت تپه به سازمان جهانی کار(ILO) ،سندیکای جهانی کارگری (ITUC) و سازمانهای حقوق بشری

از کارکنان و کارگران شرکت کشت وصنعت نیشکر هفت تپه
به سازمان جهانی کار(ILO) ،سازمان حقوق بشر وسندیکای جهانی کارگری (ITUC)

احتراماً ضمن عرض سلام و آرزوی موفقیت شما در راه اهداف مقدس و بشر دوستانه ای که دارید و همواره در جهت رفاه ایرانی و آبادی ایران زمین تلاش می کنید تا از طریق سازمانهای بین المللی از حقوق افرادی دفاع می کنید که دست آنها از همه جا کوتاه شده و هیچ گونه توجهی به خواسته بر حق آن افراد توسط مسئولین دولتی نمی شود و در آخر امر نگاه آنها متوجه نهادهایی چون سازمان حقوق بشر و دیگر سازمانهای مدافع حقوق بشر شود تا از آن طریق ندای خود را به گوش جهانیان برسانند لذا با عطف به پیگیری آن سازمانها در حل مشکلات معلمان و کارگران اتوبوس رانی تهران و دیگر موارد که جای تقدیر و تشکر دارد استدعا می شود که اینجانبان کارگران شرکت نیشکر هفت تپه را در راه حل مشکلات خود که در چارچوب قانون کار جمهوری اسلامی می باشد و آن قانون نیز یک قانون مداخلی می باشد یاری دهید ابتدای امر لازم می دانیم توضیح مختصری در خصوص شرکت نیشکر هفت تپه و نقش آن در اقتصاد کشور و منطقه بدهیم تا موفقیت آن شرکت مادر هویدا شود.
شرکت طرح نیشکر هفت تپه در حدود 48 سال پیش توسط شرکتهایی امریکایی در ظرف دو سال ساخته شده و اولین تولید کننده شکر از نیشکر در ایران می باشد و دارای چهار شرکت ارز بر مجموعه خود می باشد (خوراک دام- کاغذ پارس-حریر پارس- طرح نیشکر میان آب) شرکت دارای 5 هزار نفر کارگر می باشد که حدود 3 هزار نفر از کارگران آن به صورت موقت مشغول به کار می باشند و در سالهای دهه هفتاد تولید آن به گونه ای بوده که بیشتر هزینه ساخت طرحهای توسعه نیشکر در خوزستان را آن شرکت مورد بحث تامین می کرده ولی متاسفانه در سالهای اخیر دیگر توجهی به این شرکت به دلیل خصوصی سازی و واردات بی رویه شکر نمی شود لازم به ذکر است که موقعیت شرکت در منطقه و اقتصاد آن به صورتی است که در صورت ورشکسته شدن آن، اقتصاد شهرکهای اطراف (شوش- اندیمشک- دزفول- شاوور و حرربامی) فلج خواهد شد باتوجه به اینکه قبلا شرکت قند دزفول که در جوار نیشکر هفت تپه می باشد دچار ورشکستگی شد و کشاورزان چغندر کار منطقه متضرر شدند حال در صورتی که این شرکت به سرنوشت قند دزفول نیز دچار شود حدود 5هزار نفر به صورت مستقیم از کار بی کار می شوند تعطیلی شرکتهای تولیده کننده شکر چندی است شروع شده که سیاستهای دولت تاثیر مستقیم در تعطیلی و رکود آن شرکتها بود ورود بی رویه شکر پایین آوردن تعرفه گمرکی، عدم حمایت دولت از شرکتهای دولتی تولید کننده شکر، همکاری شرکتهای تولید کننده شکر جهت سفید کردن شکر زرد وارد شده به دستور دولت از عوامل مهم وضع موجود می باشد.
کارگران شرکت نیشکر هفت تپه که در طول 15 ماه گذشته حدود 11 بار دست به اعتصاب زده اند فقط بدلیل پرداخت شدن حقوق نبوده بلکه خواسته های قانونی داشته اند که تاکنون توسط مدیران شرکت انجام نشده و پیگیری کارگران شرکت تاکنون بی نتیجه مانده است چند مورد از خواسته کارگران نیشکر هفت تپه به شرح ذیل می باشد که به استحضار می رساند.
1- رسمی کردن کارگران موقت: در این شرکت کارگرانی در حال حاضر مشغول به کار می باشند که حدود 15 سال سابقه کار دارند و با عطف به اینکه کار دائمی می باشد به صورت موقت مشغول به کار می باشند که با توجه به وضعیت موجود امکان تعدیل نیرو و اخراج آن کارگران بدلیل کاهش هزینه های شرکت می رود و اگر اخراج نشود با توجه به موقت بودن ارتقاع شغلی نخواهد داشت و سالها درجا می زنند.
2- ارتقاع شغلی کارگران: شرکت دارای تعدادی کارمند می باشد که دارای مدرک دیپلم و بالاتر هستند و به دلیل مدرک بالاتر به صورت سرپرست انجام وظیفه می کنند اخیراً تعداد زیادی کارگر وجود دارد که به ادامه تحصیل پرداخته و دارای مدرک دانشگاهی و دیپلم شده اند ولی متاسفانه از نظر شغلی بدلیل سلیقه ای عمل کردن مدیران شرکت ارتقاع پیدا نمی کنند و انگیزه کاری آنها تعدیل پیدا کرده است.
3- اجرای مشاغل بندی: طبق قانون کار جمهوری اسلامی، طرح مشاغل بندی باید هر 4 سال یکبار اجرا شود (بازنگری) تا کارگران بتوانند از این طریق ارتقاع پیدا کنند ولی متاسفانه حدود 14 سال است که این طرح در شرکت با وجود تاکید قانون کار اجرا نشده است و تلاش، جهت اجرای آن تاکنون نتیجه نداده است بدلیل جهاد دوره اجرا نشدن آن کارگران این شرکت خدمات جبران ناپذیری را تحمل کرده اند و باعث شده که حقوق کارگران ارتقاع پیدا نکند.
4- زیر خط بودن کارگران: کارگران این شرکت همانند تمام کارگران ایران زیر خط فقر قرار دارند و میانگین حقوق ماهیانه آنها حدود 250 هزار تومان می باشد و کارگران مجبورند ساعات بسیاری به صورت اضافه کاری بپردازند تا بخشی از نیازهای زندگی خود را تامین کنند لذا انتظار داریم که فاصله خط فقر 400 هزار تومان تا حقوقمان به شکلی تامین شود تا به زندگی حداقلی بپردازیم.
5- منازل شرکت: شرکت دارای حدود 700 منزل شرکتی می باشد ولی متاسفانه تعداد زیادی از منازل شرکت در اختیار نیروهای نظامی و انتظامی و کارکنان دادگستری و آموزش و پرورش می باشد در حالی که کارگران حدود نیمی از حقوق خود را جهت کرایه منزل استیجاری می پردازند و متاسفانه بیشتر آنها هم که منزل دارند در مناطق روستایی می باشند و در صورتی که در شهر باشند در مناطقی از شهر دارای منزل هستند که بافت فرسوده محسوب می شوند بدلیل شرایط مالی بدی که کارگران دارند.
6- زیان آور بودن محل کار: بیشتر قسمتهای شرکت جزء مشاغل سخت و زیان آور می باشند و طبق قانون کارکنان شرکت باید 6 ساعت در روز کار کنند ولی متاسفانه تایم کاری شرکت طوری است که کارکنان شرکت در روز 11 ساعت مشغول کار می باشند که تایم آن کشنده است و فقط کارکنان شرکت از مزایای 20 سال به جای 30 کار استفاده می کردند که متاسفانه این طرح علارغم ابلاغیه دولت در شرکت اجرا نمی شودبخصوص در خصوص کارکندان، شرکت که به آنها اعلام نموده اند که شامل آنها نمی شود در حالی که با همین قانون دیگر کارمندان شاغل در همین کارها بازنشسته شده اند.
7- سختی کار و بدی آب و هوا: شرکت نیشکر هفت تپه در خوزستان منطقه گرمسیری قرار دارد لذا شرکت بدلیل سطح زیر کشت نیشکر دارای هوای بسیار گرم می باشد و اغلب هوای بالای 50 درجه در روز دارد و در بخش آبیاری و سم پاشی کارگران باید درون مزارع بروند و کار کنند و درون کارخانه هم بدلیل وجود بخار جهت طباخی گرم بسیاری وجود دارد و از نظر آلودگی صوتی نیز از حد استاندارد خارج می باشد و بر اعصاب و روان افراد شاغل در این قسمت تاثیر بدی گذاشته ولی متاسفانه سختی کار پرداختی به ما 2000 تومان و بدی هوا 2500 تومان می باشد که جای تاسف دارد.
8- نحوه پرداخت حقوق: حقوق کارگران سه ماهی است که پرداخت نشده است و دو سال نیز پول بن کارگران نیز داده نشده، قبلا جیریه غیر نقدی به کارگران پرداخت می شد که مایحتاج چند ماه خوراک کارگران را تامین می کرد ولی متاسفانه چندین سال است که دیگر داده نمی شود.
9- خصوصی سازی: سیاست دولت در خصوص، خصوصی سازی باعث شده است که ملا دولت از حمایت خود از شرکتهای دولتی بخصوص شرکت نیشکر هفت تپه دست بکشد و به دلیل دولتی بودن آن بودجه در اختیار آن قرار ندهد و این شرکت را به حال خود رها کرده است و باعث شده که شرکت حقوق معوقه کارکنان خود را پرداخت نکند و اعتراض دیگر کارگران هفت تپه به خصوصی سازی بدین دلیل می باشد که این امر در خصوص شرک فند دزفول بد انجام گرفت و شرکت مذکور ورشکسته شد و کارگران آن بیکار شدند و اگر این امر نیز در خصوص نیشکر هفت تپه بد انجام گیرد 5 هزار نفر بیکار می شوند.
10- انتخابات جهت تشکیل شورا یا سندیکا: کارگران شرکت حدود 6 ماه است که فاقد نمایده جهت پیگیری مطالبات و حقوق معوقه خود می باشند و این امر باعث شده صدای خود را با تحصن به گوش مسئولین برسانند جهت برگزاری انتخابات شورا بارها به اداره کار و مسئولین شرکت مراجعه شده ولی هیچ گونه ترتیب اثری داده نشده است البته کارگران مایل به تشکیل سندیکا هستند که با توجه به شکل کار سندیکا کارگران بهتر از حقوق خود می توانند دفاع کنند ولی متاسفانه بدلیل برخورد بدی که با سندیکای کارگران اتوبوس رانی تهران شده این امر مشکل شده است.
11- اجرا نشدن برخی از شناسه های دولتی: مدیران شرکت متاسفانه از اجرای بعضی از بخشنامه های دولت که حمایت حداقلی را در بر دارد اجتناب می کنند که دو موارد آن را اطلاع می رساند .دولت اخیرا اعلام نموده که کارگرانی که فاقد مسکن می باشند به اداره کار معرفی شوند که این کار انجام نشد.
مورد بعدی بخشنامه ای بود از طریق دولت که شرکتهایی دولتی که تولید آنها از ظرفیت اسمی خود بیشتر باشد می توانند سالیانه 8 درصد به حقوق کارکنان خود اضافه نمایند ولی متاسفانه این امر با توجه به 2 سال تولید این شرکت بیش از حد اسمی خود در سالهای 82 و 83 این امر توسط هیئت مدیره شرکت انجام نگرفت و ضربه جبران ناپذیری به حقوق کارگران که زیر خط فقر هستند وارد آمد.
12- مناقصه ها و مزایده ها و پیمان کاری ها: هیئت مدیره شرکت در سالهای گذشته جهت واگذاری پیمانکاری و فروش بعضی از اموال خود به صورتی عمل نموده که افراد فامیل و خویشاوندان خود برنده شوند و واگذاری پیمانکاری به فرزندان مدیران و خویشاوندان آنها که حتی فاقد شرکت ثبت شده بودند و بعضی از آنها دارای سن کمتر از (18) بودندکه این عمل باعث ضربه جبران ناپذیری به تولید شکر شد.
13- حاکم بودن دو قانون کار: کارکنان شرکت نیشکر هفت تپه به دو دسته تقسیم شده اند عده ای تابع قانون نظام هماهنگ و عده ای دیگر تابع قانون کار می باشند کسانی که تابع قانون نظام هماهنگ هستند از مزایای دریافت پول مرخصی استفاده می کنند ولی کارگران تابع قانون کار از این مزایا بی نصیب می باشند ولی کسانی که تابع نظام هماهنگ هستند طبق قانون تامین اجتماعی و کار بازنشسته می شوند و در پاداش گرفتن نیز همانند کارگران به دستور هیئت مدیره شرکت پاداش دریافت می کنند.

کارگران شرکت طرح نیشکر هفت تپه
شهرستان شوش
15 مرداد 1386



انتشار دهنده:
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

نمایندگان «ای تی اف» برای ملاقات با اسانلو وارد تهران شدند

فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، «ای تی اف»، روز دوشنبه هشتم اکتبر اعلام کرد که نمايندگان اين فدراسيون از کشور اندونزی، برای ملاقات با منصور اسانلو، رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران که در زندان است، به ایران سفر کرده اند.

اين فدراسيون اعلام کرد که حنفی روستاندی، رهبر «کميته ملی هماهنگی فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل» در اندونزی، به همراه سيوکور سارتو از ديگر رهبران کارگری این کشور، يکشنبه گذشته وارد تهران شده اند.

در اطلاعيه « ای تی اف» آمده که اين دو رهبر کارگری اميدوارند که به توانند با منصور اسانلو که در زندان اوين، بسر می برد، ديدار کنند.

نمايندگان «ای تی اف» روز يکشنبه با اعضای خانواده آقای اسانلو و ابراهيم مددی، معاون سنديکای شرکت واحد ديدار کردند.

کاکرافت: «اعضای شرکت واحد از خود می پرسند چرا برادران و خواهران مسلمان آنها در کشور اندونزی می توانند سنديکايی آزاد و دمکراتيک داشته باشند ولی در ايران امکان چنين کاری نيست.»آقای مددی نيز در زندان به سر می برد و گفته می شود که وضعيت سلامت وی چندان خوب نيست.

ديويد کاکرافت، دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، اظهار اميدواری کرد که نمايندگان اين فدراسيون موفق به ديدار با آقای اسانلو شوند.

وی افزود که «اعضای شرکت واحد از خود می پرسند چرا برادران و خواهران مسلمان آنها در کشور اندونزی می توانند سنديکايی آزاد و دمکراتيک داشته باشند ولی در ايران امکان چنين کاری نيست.»

آقای کاکرافت تاکنون تلاش زيادی را برای آزادی منصور اسانلو از زندان کرده است.

از سوی کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های کارگری و فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل روز نهم ماه اوت گذشته، روز جهانی همبستگی با منصور اسانلو و محمود صالحی اعلام شد.

محمود صالحی یکی دیگر از فعالان کارگری است که در کردستان ایران زندانی است.

به گزارش دفتر خبری فدراسيون جهانی کارگران حمل نقل، در بيش از سی کشور جهان در روز اقدام برای آزادی منصور اسانلو و محمود صالحی راهپيمايی و مراسم برگزار شد.

حنفی روستاندی نیز در چنین روزی در تظاهراتی عليه بازداشت آقای اسانلو در مقابل سفارت ايران در جاکارتا، پايتخت اندونزی، شرکت کرده بود. .
نمایندگان «ای تی اف» برای ملاقات با اسانلو وارد تهران شدند

فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، «ای تی اف»، روز دوشنبه هشتم اکتبر اعلام کرد که نمايندگان اين فدراسيون از کشور اندونزی، برای ملاقات با منصور اسانلو، رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران که در زندان است، به ایران سفر کرده اند.

اين فدراسيون اعلام کرد که حنفی روستاندی، رهبر «کميته ملی هماهنگی فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل» در اندونزی، به همراه سيوکور سارتو از ديگر رهبران کارگری این کشور، يکشنبه گذشته وارد تهران شده اند.

در اطلاعيه « ای تی اف» آمده که اين دو رهبر کارگری اميدوارند که به توانند با منصور اسانلو که در زندان اوين، بسر می برد، ديدار کنند.

نمايندگان «ای تی اف» روز يکشنبه با اعضای خانواده آقای اسانلو و ابراهيم مددی، معاون سنديکای شرکت واحد ديدار کردند.

کاکرافت: «اعضای شرکت واحد از خود می پرسند چرا برادران و خواهران مسلمان آنها در کشور اندونزی می توانند سنديکايی آزاد و دمکراتيک داشته باشند ولی در ايران امکان چنين کاری نيست.»آقای مددی نيز در زندان به سر می برد و گفته می شود که وضعيت سلامت وی چندان خوب نيست.

ديويد کاکرافت، دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، اظهار اميدواری کرد که نمايندگان اين فدراسيون موفق به ديدار با آقای اسانلو شوند.

وی افزود که «اعضای شرکت واحد از خود می پرسند چرا برادران و خواهران مسلمان آنها در کشور اندونزی می توانند سنديکايی آزاد و دمکراتيک داشته باشند ولی در ايران امکان چنين کاری نيست.»

آقای کاکرافت تاکنون تلاش زيادی را برای آزادی منصور اسانلو از زندان کرده است.

از سوی کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های کارگری و فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل روز نهم ماه اوت گذشته، روز جهانی همبستگی با منصور اسانلو و محمود صالحی اعلام شد.

محمود صالحی یکی دیگر از فعالان کارگری است که در کردستان ایران زندانی است.

به گزارش دفتر خبری فدراسيون جهانی کارگران حمل نقل، در بيش از سی کشور جهان در روز اقدام برای آزادی منصور اسانلو و محمود صالحی راهپيمايی و مراسم برگزار شد.

حنفی روستاندی نیز در چنین روزی در تظاهراتی عليه بازداشت آقای اسانلو در مقابل سفارت ايران در جاکارتا، پايتخت اندونزی، شرکت کرده بود.

09102007

در طي سال ٢٠٠٦ ده ها روزنامه‌نگار برای انتشار مقالات انتقادی‌ شان بازداشت شدند. برخی از آنها در شرایط دشوار و بدون داشتن حق دسترسی به وکیل در بازداشت‌گاه های مخفی زندانی بودند. با آنکه تعداد زندانیان کاهش یافته است، اما بسیاری از روزنامه‌نگاران قربانی تعقیب قضایی بی پایان و تهدیدهای مداوم برای انجام وظیفه خود هستند.

از تير ماه ۱۳۸۴ با به قدرت رسيدن رئيس جمهور احمدی نژاد و هيات دولت اش که اکثريت آن را فرماندهان سابق سپاه پاسداران و يا ماموران وزارت اطلاعات تشکيل داده اند، سرکوب همه جانبه‌ی رسانه‌ها و دست اندکاران حرفه‌ی اطلاع رسانی شدت یافته است. در سال ٢٠٠٦ بیش از ده نشریه تعطیل و ٣٨ روزنامه نگار بازداشت شده اند. در اردیبهشت ماه انتشار چند کاريکاتور که در يکی از آنها کودکی با يک سوسک به زبان آذری صحبت می کند، خشم مردم را برانگیخت و تظاهرات اعتراضی در شهرهای استان آذربایجان برگزار شد. دو روزنامه نگار در تهران و چهار روزنامه نگار دیگر در شمال کشور دستیگیر شدند تا جمهوری اسلامی سیاست های نادرست خود را توجیه کند و چون همیشه در برابر بحران های سیاسی و اجتماعی روزنامه ها و روزنامه نگاران مقصر قلمداد شوند.

بسیاری از روزنامه‌نگاران دستگیر شده با نقض ابتدایی ترین حقوق‌شان در بازداشت‌گاه های مخفی نگاهداری شده‌اند. برای مثال شيرکو جهاني دوشنبه ۶ آذر ماه توسط دادسرای مهاباد برای چندمين بار احضار و پس از بازجويي به اتهام مصاحبه با رسانه های خارجي بازداشت و به زندان مرکزی مهاباد انتقال يافت. وی در تاريخ ١٥ آذر ماه و تا بُش از ١٥ روز از زندان مهاباد به مکان نامعلومي منتقل شد. همسر اين روزنامه نگار زنداني اعلام کرده است که همسرش در اعتراض به دستگيری خودسرانه ی خود، نپذيرفته است که وثيقه ۵ ميليون توماني را پرداخت کند و از همان روز دستگيری به اعتصاب غذا دست زده است. تا روز اول ژانویه (١١ دی ماه) شيرکو جهاني همچنان در زندان مهاباد بسر می برد. شيرکو جهاني علاوه بر همکاری با سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان، با خبرگزاری فرات نيز همکاری و مصاحبه کرده است.

در سال گذشته تعداد بسیاری از رسانه ها هدف حمله و تهاجم قرار گرفتند. در بهمن ماه سال گذشته نهادهاي حکومتي و حوزه های علميه با سازمان دادن "تظاهرات مردمي" دفتر هفته نامه ی تمدن هرمزگان را تخريب و به آتش کشیدند، ٧ روزنامه نگار و همکار مطبوعاتی این نشریه نیز دستگیر شدند. دو تن از آنها محسن درستکاری و الهام افروتن سردبير و روزنامه نگار هفته نامه تمدن هرمزگان ماه ها درزندان بسر بردند ( در تاريخ چهارشنبه ١٧ و يکشنبه ٢١ خرداد تا صدور احکام دادگاه شان با سپردن ٣٠ ميليون تومان وثيغه از زندان اوين آزاد شدند.) اتهام آنها بازانتشار مطلبي در نشريه بود که توسط مقامات مسئول جمهوری اسلامي " توهين به آيت اله خميني و مقدسات" اعلام شد. دوشنبه ٢٤ مهر، در پي انتشار مطلبي در ستون طنز هفته‌‏نامه سفير دشتستان که "توهين به مقام رهبری " قلمداد شد. اين نشريه توقيف، پورمند، مديرمسوول، حسين رويين، سردبير و نيزحروفچين مطلب مورد نظر دستگير شدند. روزنامه نگاران دستگير شده پس از بازجويی با سپردن وثيقه تا برگزاری دادگاه‌‏ آزاد شدند.جمعه ٢١ مهرماه به تحريک امام جمعه ی بوشهر تعدادی از روحانيون و نمازگزاران در برابر دفتر روزنامه به تظاهرات پرداختند و خسارتي بر آن وارد آوردند.

برای بسیاری از رسانه ها خودسانسوری بهترین روش برای بقاست. خطوط قرمز از مرز گفتن و نوشتن در باره ی روحانیون و تابو های اجتماعی تا حقوق زنان و خواست های ملی و قومی و مذهبی گستره ایست که نباید از آن گذشت. همین سانسور و خودسانسوری ست که توضیح‌گر "کاهش" تعداد روزنامه‌نگاران زندانی ست. روزنامه نگاران از سوی دستگاه قضايي تحت تعقيب قرار مي گيرند و برای "آزادی" تا هنگام محاکمه بدون تعيين زمان مجبور به پرداخت وثيقه های سنگين مي شوند، روزنامه نگاران به اصطلاح "آزاد" شده از هر سو تحت فشار قرار مي گيرند و اجازه کار نمي يابند. بدون امنیت شغلی همواره هراسند که انتشار مطلبي ناخوش آيند برای حکومت، دوباره برای آنها احضار و دادگاه و زندان را در پي داشته باشد. در آذر ماه گزارشگران بدون مرز لیست ٥٤ روزنامه نگار را منتشر کرد که در کشور خود از حق کار بعنوان روزنامه نگار مستقل محروم هستند. از سوی دیگر دولت جمهوری اسلامی در پی تهیه آئین‌نامه‌ای برای "ساماندهی" مطبوعات است. دراین آئین‌نامه‌ صدور مجوز و کارت خبرنگاری از جمله وظایف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خواهد بود.

کشته شدن یک روزنامه نگار در شرایطی نامعلوم

آيفر سورچه روزنامه نگار کرد شهروند ترکیه و خبرگزاری فرات (FHA, Firat Haber Ajansi) در فاصله روزهای ٢۹ تیر تا ٢ مرداد در منطقه مرزی در شمال غربي ايران به دست نيروی های ارتش ايران، ظاهرا طي يک عمليات نظامي عليه شورشگران کرد، کشته شده است. گزارشگران بدون مرز در اين باره با کسب اطلاعات بیشتر اعلام کرد که آيفر سورچه به همراه يکي از همکارانش و به هنگام خروج از مرز در منطقه مرزی در شمال غربي ايران (کليراش در استان آذربايجان شرقي) توسط نطاميان به قتل رسيده است. آيفر سورچه که با نام سيلان آراس مطالب خود را منتشر مي کرد، در تير ماه سال جاری برای تهيه گزارشي از خودکشي زنان کرد به ايران و شهرهای مهاباد و اورميه سفر کرده بود. پيکر آيفر سورچه که توسط نظاميان ايران به بيمارستان شهر سلماس انتقال يافته بود به خانواده اش تحويل داده نشد و تا امروز نيزمجوزی در اين باره صادر نشده است.

از سوی دیگر با گذشت بیش از سه سال از قتل زهرا کاظمی عاملان اين قتل نه تنها تحت تعقيب قرار نگرفته اند که از مصونيت کامل از مجازات بهرمند هستند. زهرا کاظمي خبرنگار کانادايي ايراني تبار در دوم تير ماه ١٣٨٢ در حين عکسبرداری از تجمع خانواده های زندانيان در مقابل زندان اوين بازداشت شد. اين روزنامه نگار در مدت بازداشت مورد ضرب و شتم قرار گرفته و بر اثر ضربات وارده در بيست تير در بيمارستان نظامي بقية الله جان سپرد.

آزادی اکبر گنجي پس از شش سال زندان

اکبر گنجي روزنامه نگار مشهور ايراني در ٢٨ اسفند ماه سال گذشته پس از ٦ سال از زندان آزاد شد. سردبیر راه نو و روزنامه نگار صبح امروز در ٢ ارديبهشت ١٣٧٩ پس از احضار به دادگاه ١٤١٠ معروف به دادگاه مطبوعات دستگير و روانه ی زندان شد. دليل عمده بازداشت و محاکمه‌ی وی روشنگری هايش درباره کشتار روشنفکران و مخالفان رژيم معروف به قتل های زنجيره ای در سال ١٣٧٧ بود.( در آبان و آذر ماه ۱٣٧٧، داريوش و پروانه فروهر، چهره های برجسته مخالف رژيم، مجيد شريف، عضو تحريريه ايران فردا، محمد مختاری و محمد جعفر پوينده، نويسنده و روزنامه نگار، به قتل رسيدند. سه ماه پيش از اين قتل ها در اوايل شهريور ماه ١٣٧٧ پيروز دوانی صاحب امتياز نشريه پيروز "ناپديد" شد و پيکر او نيز تا به امروز پيدا نشده است.) گنجي در اين مقالات برخي از مسئولان رژيم چون علي فلاحيان، محسني اژه ای وعلي اکبر هاشمي رفسنجاني را به دخالت در اين قتل ها متهم کرده بود. اتهامات ديگر اکبر گنجی انتشار مقاله ای در حمايت از آيت اله منتظری (که از١٣٦٨ تا ١٣٨١ در خانه خود در قم تحت نظرقرار داشت) و شرکت در کنفرانس برلين بود. وی در دی ماه ١٣٧٩ طی حکمی به ده سال زندان و پنج سال تبعيد محکوم گرديد، در ارديبهشت ١٣٨٠ دادگاه تجديدنظر حکم را به شش ماه کاهش داد ولی در ٢٤ تير ماه، ديوان عالی کشور بلافاصله رای دادگاه تجديدنظر را مردود اعلام و گنجی را به شش سال زندان محکوم کرد. پنجشنبه ۱٩ خرداد ١٣٨٤ اکبر گنجي اعتصاب غذای نا محدود خود را آغاز کرد. يکشنبه ٨ خرداد در پي مذاکراتي که در زندان ميان مسئولان و اکبر گنجي و خانواده و وکلايش انجام شد وی برای مداوای پزشکي به مرخصي آمد، اما دوشنبه ۱٥ خرداد ماموران امنيتي دادستاني برای به زندان بازگردندن وی به منرل اش يورش بردند. اکبر گنجي در ۱٩ خرداد به زندان اوين بازگشت و اعتصاب غذای خود را آغاز کرد. در اين مدت کميسيون حقوق بشرسازمان ملل، دفتر لوئيز آربور کميسرعالي حقوق بشر، مسئولان گروه های کاری سازمان ملل به ويژه گروه کاری آزادی بيان و دستگيری های خودسرانه، کميسيون حقوق بشر اروپا، پارلمان اروپا، پرزيدنت جرج بوش و دولت امريکا و فرانسه و برخي کشورهای غربي چه علني و چه با ارسال نامه و اخطار از سوی سفارتخانه هاي شان، و دهها نهاد بين المللي و شخصيت برجسته جهاني با ابراز همبستگي خود خواهان آزادی اکبر گنجي از زندان شدند.

سه شنبه ٣٠ خرداد ماه اکبر گنجي بدعوت گزارشگران بدون مرز در کنفرانس مطبوعاتي در دفتراين انجمن بين المللي مدافع ازادی مطبوعات در پاريس شرکت کرد. در اين کنفرانس مطبوعاتي اکبر گنجي به تشريح وضعيت حقوق بشر و سرکوب مطبوعات و روزنامه نگاران در ايران پرداخت.
كارنامه

03.01.2008