رژیم جهل و جنون و جنایت...سرنگون سرنگون سرنگون
کس یا کسانی که این مقاله را تایید میکنند و به صحت اساس آن دامن میزنند، مسلما" کسانی هستند که همچنان تصور میکنند کروبی یا موسوی رهبر قیام مردم ایران هستند. تصور میکنند که ملت بخاطر رییس جمهور شدن یکی از ایندو به خیابانها ریختند و کتک خوردند و کشته شدند کسانی با اینگونه طرز فکر، جزو دسته ای هستند که به قدرت مردم ارزش و بها قائل نیستند و ارادهء ملی و عزم راسخ مردم را برای تغییر حاکمیت جمهوری اسلامی دستکم میگیرند اینگونه افراد خواسته یا ناخواسته (بنظر من که خواسته و مغرضانه) در صدد آن هستند که جهت خواسته های ملت ایران را بسمت و سوی رهبری موسوی و کروبی سوق دهند و جنبش اعتراضی مردم را که بر پایهء اعتراض به 30 سال ظلم و دروغ و جنایت و تبعیض بوده را، به تغییر رییس جمهور محدود کنند
بهرحال همگان میدانند و مشخص است که قیام و انقلاب یک ملت پروسه ایست که بایستی گام بگام جلو برود و در یک جهش به هدف اصلی دست یابد. موسوی و کروبی و همچنین "جنبش سبز" بخشی از این پروسه بود و ملت ایران این دو تن را دستاویز قرار دادند برای اعلام اعتراضات کلی خود کمااینکه در همان اوایل شعار میدادند موسوی موسوی پرچم ملی ما رو پس بگیر و این یعنی خواست تغییر نوع نظام! اگرچه با فتنه ها و توطئه های شوم افرادی پلید و وطنفروش، این شعار ادامه نیافت و مسیر خواستها را تعدیل کردند اما آنچه مسلم است اینست که چنانچه موسوی هم رییس جمهور میشد، با اطمینان به اینکه موسوی هیچ اقدام مثبتی برای تغییر شرایط به نفع ملت انجام نمیداد، باز همین ملت و همین جوانان در اعتراض به بدقولی موسوی و یا کروبی و اعلام ناشایستگی رییس جمهور جدیدی که امید به تغییر و بهبود شرایط به او دوخته بودند، به خیابانها میریختند و فریاد میزدند
پس مغرضان بیهوده تلاش نکنند که موسوی را علمدار قیام میلیونی مردم کنند. سعی نکنند که انقلاب نوین ملت ایران را در راه دمکراسی خواهی و تغییر نظام مذهبی به نظامی مردمسالار، به تغییر رییس جمهور محدود نمایند
به عزم ملت ایران و به قدرت مردم اعتقاد داشته باشیم و اینکه خواستهء برحق خود را تحقق خواهند بخشید
رژیم جهل و جنون و جنایت...سرنگون سرنگون سرنگون
کسی که و یا کسانیکه این مقاله را نوشته اند از دل هر ایرانی روشندل و میهن پرست و تجربه دیده سخن گفته اند. در هنگامه ای که رنگ سبز (خزه ها) ظاهر شد همين حرف را من نوشتم وبسياری از کسانی که امروز پشتشان را به من کرده ونشسته اند و کم محلی می کنند؛ با اعتراض شديد با من برخورد کردند. امروز ببينند که نويسنده ای اينچنين می نويسد که من روز اول گفتم و نوشتم. افتخار می کنم که همانروز نخست به عزم مردم ايران و به قدرت مردم و به خواسته برحق و حاکميت مردم فکر کردم نه به قهرمان شدن ويا پز دادن چهار نفر همانند موسوی و کروبی.
نور بر تاريکی پيروز است و ما مردم هرآنگاه که هوشيار باشيم پيروز خواهيم شد.
البته بدون رهبری ميسر نخواهد بود. يک رهبر فرهيخته، ايران شناس، که روحيه مردم را ضمن اينکه تاريخ کشور مارا ميداند، بايستی از موقعيت بهره گرفته و در سر بزنگاه همان زمان که فرزندان مردم در خيابان ها هستند پيام موثر و مهم خود را در روحيه و انرژی دادن به مردم برساند.
وگرنه شعار های راديوئی هشت ماه پس از خاموش شدن آتش شعله های خشم مردم نوش داروی پس از مرگ سهراب است.
مشغول نوشتن بودم که ايميلی با اين پوستر آمد. صورت جوان پشت پوستر را پوشاندم... ولی آيا همان معنی را نمی دهد که من روز اول در ظهور (سبز) اعلام کردم ومورد اهانت قرار گرفتم؟؟
|
