دومینیک موایزی، روزنامه فرانسوی اکو
برگردان از فرامرز دادرس
گابون، ایران، افغانستان ؛ مصادره انتخابات، اعتراض به انتخابات ، کاریکاتور انتخابات، فهرست دراز تر از این است. انتخابات به معنی پیشرفت دموکراسی، در نبودن« حکومت قانون» نمایشی بیش نیست. مشکلی که بی شک تازه نیست. انتخابات دموکراسی را تضمین نمی کند. مگر هیتلر د رسال 1933 درآلمان با انتخابات منظم وقانونی به قدرت نرسید؟.
فرید زکریا، در سال 2004 کوشید تا درباره خطری که « دموکراسی آزادی» نامیده می شود هشدار دهد.
به نظر او آمریکا باید از رهبری میانه رو مانند ژنرال مشرف در پاکستان پشتیبانی کند، حتی اگر او با انتخابات به قدرت نرسیده باشد، تا اینکه از رهبر مردم گرای ونزوئلا هوگو چاوز، که با انتخابات قانونی سر کار آمده است.
این پرسش قدیمی امروز بار دیگر در دهکده جهانی با پیشرفت ارتباطات بازگو می شود، و دارای دو بعد می باشد. جهان غرب که همواره حامل پیام دموکراسی برای جهانیان است ، ولی هنوز گذشته امپراتوری و مستعمراتی که وارث آن می باشد، بخش نخستین را زیر تاًثیر قرار می دهد.
امروز، زمان انقلاب خبر رسانی است. در حکومت های غیر قانونی میل بیشتری به تقلب در انتخابات دیده می شود. پیروزی چشمگیر ولی نه قاطع، یک « جریان مُد» براه افتاده ، و آن اندازه بزرگ است که مخالفان نیز وسوسه می شوند که نتیجه انتخابات را حتی اگر برآیند آن حقیقی باشد، نپذیرند.
در چنین وضعیت« عدم مشروعیت مضاعف»، قدرت های غربی خود را میان « دو صندلی» می یابند، و محکوم به دریافت هر ضربه ای که پیش آید می باشند. آنان از سوی حکومت هایی مانند ایران مظنون به پشتیبانی از مخالفان می شوند، یا مانند گابون، از سوی مخالفان به پشتیبانی از قدرت حاکمه متهم می گردند.
از این هرج و مرج انتخاباتی، در کشور هایی که در آن نه طبقه متوسط، و نه فرهنگ دموکراسی وجود دارد، چه درسی می توان و باید گرفت؟. بی شک زمان آن فرارسیده که ا زخودمان انتقاد و کار را از نو آغاز کنیم.
این دلیلی برای رها کردن و عدم حضور نیست.هیچ کاری انجام ندادن یک گزینه سیاسی نیست، ما ازنظر اخلاقی حق نداریم، و از نظر امکانات توان آن را نداریم که در برج عاجی که وجود ندارد آسوده بنشینیم.
میل بسیاری به انزوا گرایی اخلاقی دیده می شود، ولی یک نظریه واقع بینانه سیاسی نیست. از ایران تا افغانستان با گذشتن از گابون، منافع ما حتی اگر در هر مورد بگونه طبیعی مختلف باشند، وجود دارند.
خطر یک رژیم مانند ایران با داشتن سلاح اتمی که روز بروز دشمنی اش بیشتر می شود، و افغانستان که « زیارتگاه تروریست ها» است. و گابون، که فرانسه سیاست نادرست « نو مستعمراتی» را دنبال می کند...
ما نباید به اشتباه بیافتیم. نه در بلند پروازی هایمان، و نه در روش های گسترش دموکراسی، که یک هدف قانونی و معتبر در دراز مدت است. نبودن حکومت قانون مانند سم کشنده ای برای این کشور ها می باشد.
در اخبار تلویزیون کانال دوم فرانسه، به تازگی گزارش وحشتناکی در باره کشورهائیتی نشان داده شد، که در آن چگونه یک قاچاقچی از یک قاضی بعنوان همدست خود استفاده می کرد. پذیرش این فساد که به درون یک جامعه راه یافته است، ما را همدست کسانی می کند از سوی ما پشتیبانی می شوند، این به گونه آشکار در نظر ها، مردم فریبی و دو گانگی در بنیاد دموکراسی می باشد.
حکومت قانون « به روش سنگاپور» یک هدف بلند پروازانه ای برای کشور های غیر دموکراتیک است. فاصله ما با این کشورها تنها جغرافیایی ، مذهبی و یا فرهنگی نیست، بلکه تاریخی و زمانی می باشد. تاریخ آنان مانند ما هرگز نبوده و نیست. چگونه می توانیم آنان را درک کنیم، و بی هیچ پیش داوری، به آنان بدون بازی کردن نقش پدر خواند ه کمک نماییم . پذیرفتنی نیست که این نزدیکی ها به آنان آسیب برساند. ما حق برداشتن گام اشتباه نداریم. پیروزی یا شکست ما، تعیین کننده « موقعیت» ما در جهان فردا می باشد.
17 شهریور- 8 سپتامبر 2009
تارنمای فرهنگ ایران
www.farhangiran.com
|
