خوشونت بر زنان مزید علت بد رفتاری به دختران و کودکان خانواده ها شده است .فرار دختران 10 ساله به شهر های بزرک و یا کوکان بی خانمان و کارتون خواب در شهرهای بزرک نه فقط در فقر اقتصادی خانواده ها خلاصه میشود بلکه عمده دلیل فروپاشی محیط خانواده ها را میتوان در اعمال خشونت مردان در خانواده جویا شد.
حکومت ارازل و اوباش اشغالگر اسلامی زن ستیزی و اپارتایت را 31 سال است میکوشد نهادینه کند.زنان را از استقلال فردی شهروندی محروم کند.قوانین چند زنی مردان و یا بی اختیار کردن زنان در سطح جامعه همه و همه بیانگر تصویری از سیاست زن ستیزی حکومتی متوحش و وابسته به استعمار جهانی است .حکومت فاسد اسلامی برای الغای شخصیت زنان ازبکار بردن هیچ شگردی امتنا ندارد.سنگسار ، تجاوز در زندان ها و یا سیاه چال ها رژیم ، آدم ربائی از زنان ،توجیه زن کشی مردان بر روی تعصبات دینی و مذهبی ، قتل های ناموسی زنان و دختران را فقط میتوان در توسعه فرهنگ زن ستیز اسلامی جست. ابعاد جنایات سیستماتیک رژیم به زنان در جامعه آنقدر بسیار است که قلم و اندیشه از گفتن آن به لکنت می افتاد . نگاه کاملأ جنسیتی رژیم به زن، مبنای تمامی قوانین توحش اسلامی است. تلاش های مذبوحانه رژیم اسلامی برای اجرای آپارتاید جنسی در مدارس، دانشگاه ها، ادارات و حتی تفکیک جنسیتی کتب درسی، از اینجا ناشی می شود. چنین نگاه عقب مانده و واپسگرایانه ای دروران بیابانگردی بدوی است که مسئله ی زن در حکومت اسلامی را به مسئله ای کاملأ سیاسی تبدیل کرده است. این جوهراعتراضات جنبش زنان در تمامی ۳۱ سال گذشته است. هر تلاشی برای کسب حقوق اولیه ی زنان، با سد قوانین اجباری و ممنوعیت و یا امکان دادن آن حکومت اسلامی روبرو می شود. برای اجرای این ضوابط سرکوبگرانه رژیم اسلامی انواع و اقسام نهادها و گشت ها ایجاد کرده است. گشت های خواهران زینب، گشت های امر به معروف و نهی از منکر، گشت های ارشاد و غیره با هزینه های کلان از بودجه مردم برای کنترل زنان کشور، برای اندازه گیری حد روسری بر سر، رنگ لاک ناخن، نازکی و کلفتی جوراب ، حد آرایش صورت حتی زیر چادر ایجاد شده است. و چنین است که مبارزه زنان برای اولیه ترین حقوق انسانی خود با سد و دیوار بلند استبداد حاکم روبرو می شود و مسئله ی زن را با قدرت سیاسی پیوند می زند.این اجبارات شرعی 1400 سال است که که زنان کشور ما را به اسارت و یوغ استبداد کشیده است .زنان ایرانی را از هر نوع تحول و تکامل باز داشته است .بی مورد نبود که چرا رضا شاه پرچم دار مبارزه با تحجر و بربریت حجاب اجباری انگل های اسلامی در ایران گردید.
حال با این وصف چه گزینه ای در مقابل آزادی خواهان برای رهائی از اسارت حکومت اشغالگران اسلامی به ویژه زنان ایران مانده است ..چکونه باید جامعه را از شر بی وطن های فاسد اسلامی نجات داد و زنان میهن را اززن ستیزه ان و حکومت آنها نجات داد.
آنچه مسلم است در حکومت اسلامی هرگز حقوق زنان با مردان برابر نخواهد گردید .آیا حرکات و مبارزات اعتراضی 8 ماه گذشته توانسته است که رشد و روند حکومت توحش سالار را نسبت به زنان را تغییر دهد؟ اعتراضات پیگیر مردم با دادن صدها قربانی از جوانان توانسته است در عملکرد حکومتی ها تغییراتی را ایجاد نماید؟. و آیا میتوان با آهنگ اعتراضاتی که تابحال به مناسبات حاکم در شرف انجام بوده است تغییراتی بنیادین در حکومت برای رفع ستم بر زنان و دیگر شهروندان ایران زمین ایجاد کرد .؟ پاسخ این است که هرگز .تا زمانی که رژیم اسلامی در هر شکل اش چه با ولایت فقیه و چه بدون آن ، بر قدرت بماند، حقوق و برابری زنان در ایران با مردان متصور نخواهد بود .
در جائی که حکومتی ها در روز 22 بهمن بیش از 20 هزار نفر را دستگیر میکنند وبخش از آنان زنان بوده اند ، آنها را به سیاه چالهای اسلامی روانه کرده و از بازگشت تعداد زیادی از دستگیر شدگان خبری در دست نیست ، آیا هنوز میتوان فقط با اعتراضات خیابانی با رژیمی که آدم ربائی و گمشدن انسان ها توسط آن روز مره شده است امید بخشید که در مورد حقوق زنان گام به پیش بگذارد . رژیم اسلامی از شیوه های رژیم های نظامی آرژانتین و شیلی که ده ها هزار نفر را ،سر به نیست کردند ، و هیچ اثری ازشهروندهای حکومت نظامیان در دست نیست ، استفاده میکند .حکومت جنایتکاران اسلامی دقیقا" از ابزار مقفود شدن و سر بنیست کردن استفاده میکند.آیا با رژیمی که کارش دستگیری ،زندان و شکنجه است و نسل کشی های گذشته و کنون آن انبانی از جنایات است را میتوان در حرکات اعتراضی مصالمت آمیز به عقب نشینی وادار کرد.؟ رژیمی که با جنایتکاران سرکوبگر انصار،بسیج ،پاسدار ،لباس شخصی ها و تروریست های فلسطینی و لبنانی در ایران قدرت را در دست دارد و به خوابگاه دانشگاه تهران در شب حمله ور میشود و دانشجویان را به خاک خون میکشد میتوان فقط با اعتراضات خیابانی بع عقب راند ؟ به اعتقاد ما نه .این حکومت حار تر از آن است که دیگر حکومت های جهان بوده اند .حکومت اسلامی رژیمی است ایدولوژیکی و فاشیستی که بر انباری از ثروت های مردم ایران چنبر زده است .از نفت و گاز عوامل مزدور را تغذیه میکند و با کمک این عوامل است که با ترور و قتل حکومت میکند . برای برچیدن آن نیاز به حرکتی توده ای و اعتصابات سراسری کارکنان صنایع نفت است .آشیل حکومت در صدور نفت است .باید کارگران ضنایع نفت ، شاه راه این منبع حیاتی و تنفس رژیم دزدان و اوباشان اسلامی را ببندند، و با این شیوه حکومت اسلامی را از حیات اقتصادی وسیاسی براندازند. همچنان باید هوشیار بود که بخشی از رژیم اسلامی که خود را "اصلاح طلب " مینامد میکوشد که به طرف قدرت بخزد برای این امر قدرت های نو استعماری با رسانه های همگانی شان میگوشند آنها را به مردم ایران حقنه کنند.در این دسیسه تلویزیون آمریکا ، رادیو فردا و بی بی سی ید طویلی دارند .با کمک این قدرت های نو استعماری و دستگاه های اطلاعاتی آنها رژیم اسلامی را بر قدرت گماردند و حا ل بخش از بدنه آن را کاندید گماشتن بر قدرت میدانند.
هر چند مردم ایران از شگرد قدرت های امپریالیستی و نو استعماری آگاهند و به همین روست که در تظاهرات 8 مارس که توسط زنان آگاه و مبارز در ایران انجام خواهد پذیرفت به عمل کرد رسانه های همگانی قدرت های استعماری در تبلیغ عوامل اسلامی معترض خواهند بود .رژیمی که گسترش فقر،فحشاء ،اعتیاد،فساد را در ایران در برنامه های اقتصادی و سیاسی خود قرار داده است ، از دارائی های مردم ایران گروه های تروریستی اسلامی حمس و حزب الهه را با صد ها میلیون دلار تغذیه میکند و یا به وابستگانش از بانگ های ایران 48 میلیارد دولارزیر نام قرض الحسنه به دزدی میدهند . از مرزهای ایران 18.5 میلیارد دولار با کامیون به ترکیه حمل میکنند،این رژیم تبهکار دزد ، خون خوار و مجرم را باید از اریکه قدرت با هر وسیله ای ممکن به پائین کشید. 48 درصد درآمدهای نفتی ایران را رژیم در کانال های دزدی جاری میکند و میلیارد ها دولار از درآمدهای نفتی ایران به دزدی میرود. رژیم با تشدید بیکاری و فقر تحمیلی به مردم ایران ،تن فروشی و فحشاء را اشاعه داده است.حکومت اسلامی رژیمی است که سرتا پا ضد ملی و ضد ایرانی است و آنچه مسلم است این رژیم با خواست های حیاتی مردم ایران هیچ نوع مشترکاتی ندارد و به اعتقاد ما باید از صحنه سیاست و اقتصاد ایران زمین محو گردد.
رژیم نظامی، امنیتی جنایتکاران پاسدار و بسیج و اسلامیست های تبهکار تشکلی از باند های جنایتکارند که هدفشان تأمین منافع قدرت های استعماری است .از رو فقر تشدید یافته و خشونت دامنگیر به زنان و کودکان را جنایتکارن حکومتی باعث شده اند . زنان همچنان با صدای رسای خود در روز 8 مارس میگویند از رژیم اسلامی متنفرند و این رژیم فاسد را نمیخواهند .و این خواست ،خواست مردم ایران است .
زنان ایران امسال در فضای ویژه ای به پیشواز 8 مارس می روند. می دانند که امسال در ایران، دیگر نه یک پارک و نه یک میدان بلکه انبوه خیابانها و میدان های شهرها میزبان بزرگداشت هشت مارس خواهد بود.
امسال زنان ایران در دل یک جنبش توده ای اوج گیرنده و همگام با آن به استقبال هشت مارس می روند؛ امسال همه جامعه در جوش و خروش یک تحول بزرگ به پیشواز روز جهانی زن می رود. چرا که امسال، سال برآمد یک جنبش توده ای دموکراتیک و حضور تعیین کننده زنان در صفوف این جنبش است.
در میدان همین مبارزه و در جریان همین حرکت توده ای ست که زنان آزاده قیودی را که قوانین شرع و عرف برایشان مقرر کرده تماما زیر پا گرفته اند و در همه سنگرهای نبرد شانه به شانه مردان پیش می روند؛ در صف مقدم مبارزه مشت بلند کرده و برای آزادی خود و جامعه فریاد می زنند و تعرضات نیروهای انتظامی و امنیتی و اراذل و اوباش مزدور رژیم را دفع می کنند. در دل این مبارزه عظیم است که حتی مطالبات روی کاغذ نیامده ای چون لغو حجاب اجباری در سنگر های مبارزه و از سوی خود زنان آزاده به اجرا در می آید.
آری، هشت مارس امسال مردم جهان نه تنها اراده زنان آزاده ایران را در تغییر سرنوشت خود بلکه همراهی و همگامی جامعه با آنان را به چشم خواهند دید. هشت مارس امسال شاهد این خواهد بود که مبارزه برای رفع ستم جنسی در ایران همگام با آزاد سازی جامعه از دیکتاتوری و در عین تعیین تکلیف با رژیم منحوس حاکم بر آن پیش می رود. چگونه می تواند جز این باشد؟ جمهوری اسلامی در همان آغاز کار خود دوران سرکوب همه جانبه در جامعه را با تعرض به حقوق زنان افتتاح کرد، و به مدت بیش از سه دهه هر تازشی به موقعیت زن را پیش در آمد سرکوب های همه جانبه تری در جامعه نمود. پس تعجبی نیست که شرکت وسیع و تعیین کننده ی زنان در جنبش توده ای حاضر، پس از سی سال چالش روزمره با رژیم حاکم، شاخص پایان عمر این رژیم گردد؛ جای حیرت نیست که در ایران جامعه معیار آزادی خود را در آزادی زنان بجوید.
از سوی دیگر، زنان مبارزی که امروز خیابان های شهر را به اختیار در آورده اند سرنوشت مبارزه خود را نیز به کف گرفته اند، و دیگر دست هر نیروئی که به سمت آنان دراز شود را نخواهند فشرد، دیگر به ابزار پیش برد سیاست های اصلاح طلبان رژیم مبدل نخواهند شد. سی سال تجربه رژیم جمهوری اسلامی با جناح های مختلف آن بویژه آزمون ده ساله وعده های پوچ اصلاح طلبان رژیم و سترونی سیاست بازی های حامیان آنها در اپوزیسیون، و در کنار این ها آموزه های گرانبهای انقلاب 57، به جنبش رزمنده زنان بصیرت لازم برای شناخت دوستان و دشمنان خود را داده است.
در این نیز تردید نیست که زنان مبارز و جوان که توشه گرانبهائی از تجربیات شرکت خود در جنبش توده ای جاری به دست آورده اند برای گسترش و نگاهداری از دستاوردهای آنی و آتی مبارزه شان به ضرورت ایجاد نهاد های متکی به نیرو و ابتکار خود پی خواهند برد و در راه ساختن تشکل توده ای شان قدم خواهند گذاشت؛ و نیز به درجه ای که جنبش متشکل کارگری در کارزار دموکراتیک جاری عرض اندام نماید، به او نزدیک شده و به تعامل با آن خواهند پرداخت.
سرانجام شاهد این هستیم که جنبش زنان، که به میمنت جنبش دموکراتیک توده ای جاری همراهی وسیعی را در سطح جامعه با خود دارد، در سال 88 در شرایطی کاملا ویژه به استقبال 8 مارس می رود؛ در شرایطی که سرنوشت رژیم حاکم و قدرت سیاسی مسئله روز جامعه است، در شرایطی که نیروهای اجتماعی و سیاسی در جامعه تحولات کیفی از سر می گذرانند. تحولاتی که جایگاه جنبش زنان ایران در جامعه را تحکیم و تقویت می کند، هم یاری مردم و دیگر جنبش های اجتماعی را با آن تسهیل می نماید و موجب شفافیت در شناخت و گزینش متحدین اجتماعی و سیاسی اش می گردد.زنان ایران گام بگام مردان با انسجام تشکیلاتی در احزاب سکولار و لائیک که امر براندازی رژیم انیرانی ضد زن و شونیستی را
در برنامه دارند باید فعالیت های سیاسی خود را سرعت بخشند .باید از هر نوع دسته بندی های حکومتی برای تفرقه اندازی در میان زنان دوری جویند .ستون های پنجم و تشکلات حکومتی که از اصلاحات در درون رژیم سخن میگویند مسائل زنان را مسئله حاشیه ای میشمارند و هدف آنها ادامه بقای رژیم فاشیستی اسلامی است .حقوق زنان فقط بعد از احیای مناسبات دمکراسی و لائیسیته در کشور میتواند برقرار گردد.از این رو برای تحقق آن و رسیدن به این مهم براندازی رژیم اسلامی در تمامیت آن هم اکنون مسئله محوری است . تجلی سربلندی ایران در آزادی زنان آن متصوراست .
فرارسیدن 8 مارس را با همه توان گرامی داریم!
بهمن 1388، ا مارس 2010
حزب سوسیال دمکرات ایران
|
