Homeحزب    عضو یت    دفترمیهمانان وخوانندگان    حقوق بشر    دانشگاه های ایران    جوانان و کودکان     زنان    گارگری،آموزگاران ،اساتیددانشگاه ها،روزنامه نگاران ،اتحادیه ها     مسائل جهانی    گزارش از جنایات 3 دهه رژیم .فساد حکومتی     فرهنگ وهنر    اقتصاد و فن آوری    تاریخ/آثار باستانی     تریبون آزاد/ رویداد news    ورزشی    بهداشت و بهزیستی    پیرامون زیست ایران و جهان   

50 درصد از دستگاه‌هاي دياليز كشور فرسوده‌اند
جهنمی که رژیم اسلامی به مردم ایران تحمیل کرده است



خبرگزاری ايسنا: براساس آمار غير رسمي، عمر بسياري از دستگاه‌هاي دياليز كشور بيش از 15 سال است. در حالي كه در ساير كشورهاي جهان از هر دستگاه دياليز بيش از چهارسال استفاده نمي‌شود. در اين شرايط، به گفته مصطفي قاسمي، رييس انجمن حمايت از بيماران كليوي و با در نظر گرفتن استانداردهاي جهاني بيش از 50 درصد از دستگاه‌هاي دياليز كشور فرسوده به شمار مي‌آيند، اما با اين وجود همچنان شاهد فعاليت دستگاه‌هائي با عمر بيش از 25 سال در مراكز دياليز هستيم. دستگاه‌هايي كه در واقع بايد زندگي بيماران را تضمين كنند. اما انگار با شرايط موجود، خود تهديدي براي سلامت بيماران كليوي محسوب مي‌شوند.

قاسمي معتقد است كه در چند سال اخير تنها نام دياليز در مراكز درماني وجود داشته و در واقع دياليز استاندارد در كشور ديگر معنايي ندارد.

ناصر اسفندياري كه اكنون40 ساله است، سالهاست كه تحت درمان به روش دياليز قرار دارد. او كه تاكنون چند عمل پيوند كليه ناموفق را تجربه كرده، تمام مدت درمان خود را در يك بيمارستان سپري كرده است و شاهدي زنده براي روند فرسوده شدن دستگاه‌هاي دياليز به حساب مي آيد. «دستگاه‌هاي اين مركز ديگر از دور خارج شده‌اند و هر بيماري از آنها استفاده مي‌كند دچار مشكل مي‌شود. چرا كه دستگاه‌ها نه تنها عمل تصفيه خون بيماران را به خوبي انجام نمي‌دهند، بلكه در بسياري از مواقع به علت خراب بودن بخش‌هاي مختلف دستگاه موجب بروز اشتباه در دياليز شده و حال بيمار را وخيم تر مي‌كنند. به طوري كه بسياري از بيماران هنگام دياليز دچار افت پتاسيم، تپش قلب شديد و يا عوارض طولاني مدتي مثل پوكي استخوان و بيماري‌هاي قلبي مي شوند.»

دستگاه‌هايي كه هنگام دياليز از كار باز مي‌مانند

در مركزي كه ناصر هفته‌اي سه بار براي انجام دياليز به آن مراجعه مي‌كند، پنج دستگاه دياليز وجود دارد و از اين تعداد سه دستگاه بيش از 25 سال كار كرده‌اند. اين بيمار 40 ساله مي‌گويد: به تازگي دو دستگاه دياليز جديد از سوي يك خير به مركز اهدا شده كه بيماران به طور نوبتي از آن‌ها استفاده مي‌كنند. اين دو دستگاه سالم و كامل هستند، به همين دليل عمل دياليز را براي بيماران به خوبي انجام داده و هيچ مشكل و يا دردي را در بيمار ايجاد نمي‌كنند. اما دستگاه‌هاي ديگر آن قدر فرسوده‌اند كه حتي ممكن است در حين دياليز، از كار بيفتند، ‌بنابراين يكي از دستگاه‌ها را به عنوان جايگزين كنار گذاشته‌اند تا وقتي دستگاهي از كار ايستاد، آن را به جاي دستگاه خراب به بيمار وصل كنند.»

اما گاهي اوقات مشكل دستگاه‌هاي دياليز تا حدي است كه بيمار پس از 4 يا 5 ساعت استفاده از دستگاه بهبودي حاصل نمي‌كند. حسين ميرحيدري كه از 18 سال پيش تاكنون در يكي از بيمارستان‌هاي جنوب تهران دياليز مي‌شود، پس از گذشت مدت طولاني از درمان خود با نحوه عملكرد دستگاه‌هاي دياليز و مشكلات احتمالي آنها آشنايي خوبي دارد. اين بيمار 33 ساله مي‌گويد: بسياري از دستگاه‌هاي موجود آن قدر فرسوده‌اند كه ديگر كاري را كه مي‌خواهيم برايمان انجام نمي‌دهند و گاهي اوقات كيفيت دياليز به حدي پايين است كه دوباره به صورت اورژانس دياليز مي‌شويم و درد و رنج را دوباره تحمل مي‌كنيم.

او به دستگاه دياليزي كه در كنار تخت قرار دارد اشاره كرده و اضافه مي‌كند: برخي از اجزاي اين دستگاه از جمله مخزن آب، مخزن محلول ضد انعقاد خون،‌ دستگاه فشارسنج و بخش تنظيم وزن از بين رفته‌اند. «آيا در اين شرايط كه تقريبا بيماران بدون هيچ معياري دياليزمي‌شوند، مي‌توان انتظار انجام دياليزي استاندارد را داشت؟»

به گفته حسين ميرحيدري، هر بيمار بايد پس از انجام دياليز مقدار مشخصي از وزن خود را از دست بدهد و اين كاهش وزن نشان دهنده تصفيه شدن خون وي است. اما اين دستگاه‌ها كه به خوبي قابل تنظيم شدن نيستند، برخي اوقات به ميزان مورد نياز املاح موجود در خون بيمار را كاهش نمي‌دهند. حتي گاهي نيز پس از انجام دياليز وزن بيمار هيچ تغييري نمي‌كند.

«بيماران اغلب اطلاعات كافي ندارند و متوجه مشكلاتي كه بر اثر دياليز ناقص برايشان به وجود مي‌آيد،‌ نمي‌شوند. ما هم طبق تجربه اين موارد را تشخيص مي دهيم وتاكنون با دانسته‌هايمان خود را سرپا نگه داشته‌ايم.»

حسين با بيان اين مطلب به فرسودگي روز به روز دستگاه‌هاي دياليز اشاره كرده و مي‌افزايد: تقريبا تا 10 سال گذشته مشكلي در انجام دياليز نداشتيم. چرا كه دستگاه‌ها هنوز سالم بودند. اما اكنون بسياري از دستگاه‌ها خراب شده‌اند و به علت نبود قطعات اضافي ديگر حتي قابل تعمير نيز نيستند.»

مهشيد پاك نيت نيز از وضعيت انجام دياليز در مركز درماني مربوط به خود ناراضي است.«گاهي پس از اتمام دياليز آن قدر سموم بدنمان همچنان زياد است كه دچار تنگي نفس مي‌شويم. در اين اوضاع و احوال مجبور به مراجعه دوباره به بيمارستان و انجام اقدامات درماني براي كاهش اثرات نامطلوب دياليز هستيم.»

مهشيد كه در يكي از مراكز درماني شهرري دياليز مي شود، چند بار تاكنون براي تغيير مركز درماني فعلي تلاش كرده است. اما از آن جايي كه هر بيمار بر اساس محل سكونت خود دريك مركز ثبت نام مي‌شود و همين‌طور به دليل نبود ظرفيت اضافي در ساير مراكز دياليز، ناچار 12 سال را در بيمارستان شهرري گذرانده است.

او که هنگام دياليز همواره نگران بروز مشکلات احتمالي است، ترجيح مي‌دهد در طول انجام دياليز به گفت وگو نپردازد و صحبت در مورد مشكلات خود را به پس از پايان دياليز موكول مي‌كند.

دياليز نامطلوب، بيماران را از خوردن مايعات كافي باز مي‌دارد

پاك نيت مي‌گويد: تاكنون بسياري از دوستانمان در طول مدت استفاده از دستگاه‌ دچار مشكلات جدي شده‌اند، چند نفري هم به كما رفته‌اند. به همين دليل هر بار كه مي‌خواهم دياليز شوم، استرس شديدي را تحمل مي‌كنم.

او كه مانند بسياري از بيماران ديگر از دردهاي استخواني، طپش قلب و گرفتگي پا بر اثر كاهش بيش از اندازه مايعات بدن گله‌مند است‌، به علت انجام ناقص دياليز بايد رژيم غذايي سختي را رعايت كند.«دياليز براي اين است كه بتوانيم راحت ترغذا بخوريم اما درحقيقت به دليل كيفيت نامطلوب دياليز از خوردن مايعات تا حد زيادي پرهيز مي‌كنيم.»

به گزارش ايسنا، بيماران دياليزي در حالي از فرسودگي دستگاه‌هاي دياليز و مشكلات ناشي از آن شكايت مي‌كنند كه رييس انجمن حمايت از بيماران كليوي از نبود مديريت كارآمد در نظارت بر مراكز درماني دياليز انتقاد مي‌كنند.


مصطفي قاسمي دراين زمينه به وضعيت بهتردياليزدركشورهاي همسايه نسبت به ايران اشاره كرده و اظهار مي‌كند: در صورت توجه بيشتر مسئولان و تقويت نظام مديريت سلامت كشور مي‌توان با بودجه‌اي نه چندان زياد درد و رنج بيماران دياليزي را كاهش داد.

فرسودگي دستگاه‌ها، دياليز را براي بيماران پردرد و رنج مي‌كند

وي مي‌گويد: دياليز در واقع بايد بدون درد انجام شود،اما متاسفانه به دليل فرسودگي دستگاه‌هاي موجود شاهد درد و رنج هر روز بيماران زير اين دستگاه‌ها هستيم.

رييس انجمن حمايت از بيماران كليوي كم بودن مدت زمان دياليز، سه شيفته بودن مراكز درماني وعمر بالاي اغلب دستگاه‌هاي دياليز را از عمده مشكلات پيش روي درمان بيماران دياليزي برشمرده و مي‌گويد: در اغلب كشورهاي جهان مدت زمان هر بار دياليز چهار ساعت برآورد مي‌شود. در حالي كه اين زمان در بسياري از مراكز دياليز كشورمان به دليل سه شيفته بودن به 5/2 تا 3 ساعت كاهش يافته است. همچنين بر اساس استاندارد هر دستگاه دياليز بايد حداكثر دو شيفت در روز كار كند. حال آن‌ كه دراكثر مراكز درماني كشور، اين دستگاه‌ها به صورت سه شيفته فعاليت مي‌كنند.

بنا براظهارات وي، مشکلات بيماران دياليزي درحالي به معضلي در درمان اين بيماران تبديل شده است که با وجود بيش از سه هزار دستگاه دياليز،هنوز هزار دستگاه كمبود داريم و بيش از صد بيمار در انتظار دياليز از بيمارستاني به بيمارستان ديگر منتقل مي‌شوند.

قاسمي مي گويد: با وجود رشد 15 درصدي بيماران دياليزي و از بين رفتن حدود 10 درصد از دستگاه‌هاي دياليز درهر سال، معضل فرسودگي دستگاه‌هاي دياليزهمچنان ادامه دارد و حتي در آينده وخيم‌تر نيز مي‌شود.

« من بال بال مي‌زنم تا دياليزم تمام شود »

دو ساعتي از پايان دياليز امروز ناصر مي‌گذرد حالا بعد از دو ساعت او آماده حركت به سوي خانه است. چرا كه به گفته وي، دياليز آنقدر با درد و ناراحتي همراه است كه بيماران به ناچار مدت زماني را پس ازانجام اين عمل بر روي تخت مي‌گذرانند تا به اصطلاح حالشان سر جا بيايد.

ناصردر حالي كه آستين خود را بر روي رگ‌هاي متورم دست خود مي‌كشد، زير لب زمزمه‌اي مي کند. « من بال بال مي‌زنم تا دياليز تمام شود.» کيفش را به دست مي‌گيرد، نگاهي به دستگاهي كه 25 سال همراهش بوده مي‌كند و با نيشخندي تلخ مي‌گويد: ما نيز فرسوده‌ايم.

22.102007

برگشت

letzte Änderungen: 25.12.2016 13:56