Homeحزب    عضو یت    حقوق بشر    دانشگاه های ایران    جوانان و کودکان     زنان    گارگری،آموزگاران ،اساتیددانشگاه ها،روزنامه نگاران ،اتحادیه ها     مسائل جهانی    گزارش از جنایات 3 دهه رژیم .فساد حکومتی     فرهنگ وهنر    اقتصاد و فن آوری    تاریخ/آثار باستانی     تریبون آزاد/ رویداد news    ورزشی    بهداشت و بهزیستی    پیرامون زیست ایران و جهان   

ّ ﻣﺼـــــﺪﻕ؛
ﺗﻨﻬﺎﺗﺮﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎی ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﺎﺑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺨﺶ ﭼﻬﺎﺭﻡ (ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ: ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻣﺼﺪﻕ)


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﺒﯽ ۲۴ ﺍﺭﺩﻳﺒﻬﺸﺖ۱۳۹۱
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
[h2 ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﻬﻨﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﺶ ﻫﺎی ﺍﻭﻝ، ﺩﻭﻡ، ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﻘﺎﻻﺕ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺍﺳﺘﺪﻋﺎ ﻣﯽ
ﺷﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ (ﺑﺨﺶ ﭼﻬﺎﺭﻡ) ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﻗﻴﻖ ﺑﺨﺶ ﻫﺎی ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻣﺎ
ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭼﺎﺭﻩ ﺍی ﺑﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﻻﻳﻞ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻋﻘﺐ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻻﺑﻼی
ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮﺩﻩ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﭘﺎی ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮی ﺑﺮﺍی ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺮی ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻻﺕ ﻁﻮﻻﻧﯽ، ﻭﻟﯽ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻭ ﺑﻨﻴﺎﺩﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺘﺪﻋﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻫﻢ ﻣﻴﻬﻨﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﺑﺨﺸﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﻗﺖ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﻠﻴﺪ ﺭﻫﺎﺋﯽ ﺩﺭ ﻗﻔﻞ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﭽﺮﺧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻴﺎﻫﺮﻭﺯی ﺭﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﺳﺎﺯﺩ.
ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﮔﺬﺷﺘﻪ( ﺑﺨﺶ ﺳﻮﻡ) ﺷﺮﺡ ﻳﮏ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻟﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﻭﺍ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻳﮏ ّ ﻗﺼﻪ ﭘﺮﻏﺼﻪ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﺎﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻧﺪ.
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﭼﻬﺎﺭﻡ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺮﻳﻢ:۵۶ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﺸﺮﻭﻁﻴﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻅﻴﻔﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﻗﺸﻮﻥ ﻓﺎﺗﺤﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﺮﺍی
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻁﺎﻗﻬﺎ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻄﻠﻮﻋﻴﻦ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﮋﺩﻩ ﺍﻳﻦ ﻓﺘﺢ ﻭ ﻓﻴﺮﻭﺯی ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻗﺎ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺩﻩ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺳﺮ ﺍﺯ ﭘﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻪ ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﻣﺘﺨﻠﻔﻴﻦ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻉ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺮﺍی ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﺍﻣــﺮ ﺷﺮﻉ ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻣﺘﺮ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﺭﺍ ﺁﺑﭙﺎﺷﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺻﺤﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺵ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻁﻼﺏ ﻣﺪﺍﺭﺱ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻭ
ﻋﺪﻩ ﺍی ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺳﻤﺎﻭﺭ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺁﺗﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺎﻟﻴﭽﻪ ﺯﻳﻨﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺳﻴﻨﯽ ﻣﺴﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﻨﺎﺏ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻋﻤﺎﻣﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﻋﺒﺎی ﺳﻔﻴﺪی ﺑﺮ ﺗﻦ ﭘﻮﺷﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺭ ﺍﻳﻮﺍﻥ ﺟﺎی ﮔﺮﻓﺖ،
ﺯﻣﺎﻧﯽ ﻧﮑﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻄﺢ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻣﻬﺎ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻣﻤﻠﻮ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺳﻴﻦ
َ ﺳﻴﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺭﺍﮐﻪ ﺍﺯﺧﺴﺘﮕﯽ ﻭ ﮐﻮﻓﺘﮕﯽ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎی
ﻓﺤﺶ ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﮐـﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼـﻮﻥ ﺟﺎﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻮﺍﻥ ﺟﺎی ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺟﻨﺎﺏ ﺁﺧــــﻮﻧﺪ
ﺧﻄـﺎﺑﻪ ﻣﻔﺼﻠﯽ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﻣﺠﺮﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﻳﮑﯽ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮی ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﮑﻢ ﷲ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺣﮑﺎﻳﺖ ﮐـــﺮﺩﻳﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺭﻭﺯی ﺩﺭ ﺑﻤﺒﺌﯽ ﺑــــﺮﺍی ﮐﺎﺭی ﺑﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﺣﺎﺟﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺗﺎﺟﺮ ﺷﻴﺮﺍﺯی ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺷﺨﺼﯽ ﮐـــﻪ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺧــﺮﺝ
ﺗﺠﺎﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻮی ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻣﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﺫﻫـﻦ ﺧـــﻮﺩ
ﺧﻴﻠﯽ ﺗﺠﺴﺲ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﮐﻤﺎﻝ ﺗﻌﺠﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺟــﻮﺍﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﯽ ﺭﺍ
ﮐــﻪ ﺳﺎﺑﻘﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻴﻤﯽ ﺍﺯ ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻢ، ﺑﯽ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﻮﺁﻝ ﮐﺮﺩﻡ ﺁﻗﺎ ﺷﻤﺎ ﺍﻫﻞ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ، ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ ﺑﻠﯽ، ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺘﻢ ﺷﻤﺎ
ﺧـﺎﻥ ﺧـﺎﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ، ﮔﻔﺖ ﺧـﻮﺏ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻳﺪ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻧﮑــﻪ ﻣــــﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺷﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺮک ﮐﺮﺩﻩ ﺑــﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑــــﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﮐﺮﺩ، ﮔﻔﺘﻢ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺑــﻪ ﺳــــﻮﺍﻻﺕ ﺷـﻤــﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﺑـﺪﻫــﻢ
ﺑﻪ ﻣـﻦ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﺪ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻤﯽ ﺗﺄﻣﻞ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺣﺎﻟﺖ ﻳﺄﺱ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪی ﺑﻪ ﻣﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ:
ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﻣﻦ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺧﻴﻠﯽ ﻁﻮﻻﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ ﮐـــﻪ
ﺑﺮﺍی ﺷﻤﺎ ﺣﮑﺎﻳﺖ ﮐﻨﻢ.
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﮐﺮﺩﻡ ﺷﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺻﺮﻑ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮﺍی ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻣﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﻮﻗﻒ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﺎﺭ ﻣﻦ ﺗﻤــــﺎﻡ
ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺑﻬﺮ ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﻞ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻣﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺁﺷﻨﺎی
ﻗﺪﻳﻤــــﯽ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺩﻳﺮﻳـﻦ ﺧـﺮﺳﻨﺪ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺎﮐﻤـﺎﻝ ﻣﻴﻞ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻭ ﭼــــﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺗﻤــــﺎﻡ ﺷﺪ ﺑﺎﺗﻔــــﺎﻕ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘـــﺎﺩﻳﻢ، ﻫـﻮﺍ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﮐــــﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﺧﻠﻮﺕ،ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﻝ ۵۷
ﺧﺎﻥ ﺧﺎﻧﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻣﺤﻠﯽ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ ﻭ ﺍﻏﻠﺐ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻴﮑﺎﺭی ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺍﻧﻢ ﭼﻮﻥ ﺟﺎی ﺧﻠﻮﺕ ﻭ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﻳﻴﺴﺖ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﻴﻞ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠــــﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺎﻁﺮی ﺁﺳﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﻁﺒﻴﻌﺖ ﮐﻤﯽ ﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑــــﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺗﻘﺎﺿـــﺎی ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺭﺑﻊ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﻣﻌﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭی
ﺗﭙﻪ ﺳﺒﺰی ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻑ ﺑﻪ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺩﻭ ﻳﺎﺭ ﻗﺪﻳﻤﯽ ﺩﺭ ﭘﻬﻠﻮی ﻫﻢ ﺟﺎی ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ، ﭘﺲ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮﺳﯽ ﻭ ﺳﻮﺁﻝ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻴﻔﺎﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ
ﺧــــﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﮑﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ:
ﻅﻠﻢ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺩﮔﺮی ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﺑﺮﻭی ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﺩ ﺩﺍﺩ. ﭘﺲ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﻳﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﻦ ﺟﻔﺎﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻬـــﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺮﺍی ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻬﻤﯽ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﻥ ﻳﻐﻤﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻔﻆ ﻧﻈﻢ ﻋﻤــــﻮﻣﯽ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﺒﺎﻧﯽ ﺷﺮﻉ ﻭ ﺩﻳﻦ ﭘﺪﺭ ﺑﺪﺑﺨﺘﻢ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﺣﺒﺲ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻣﺒﻠﻎ ﻫﻨﮕﻔﺘــﯽ
ﮐــﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﯽ ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﻮﻟﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪﺭی
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﻳﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﺎﻥ ﻣﺤﻠﻪ ﮔﺮﻭ ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻳﮏ ﺳﻬﻤﯽ ﮐﻪ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻣﻨﻬﻢ ﮐﻪ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﭘﺮﺕ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﭘﻠﮑﺎﻥ ﭘﺎﻳﻢ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭی ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ ﻋﺼﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﻡ ﻭ ﻫﻨـــﻮﺯ ﻫﻢ
ﺑﻄﻮﺭی ﮐﻪ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﯽ ﻟﻨﮕﻢ، ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺣﺸﺖ
ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﺪﺭﻡ ﮐﻪ ﺑﮑﻠﯽ ﻣﻨﺰﻭی ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣــــﺰﻥ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺳﺮﺗﺎ ﭘﺎی
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺁﻥ ﭼﻬـــــﺮﻩ ﺑﺸﺎﺵ ﻭ ﺧﻨــــﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪﻩ ﻭ ﻣﻀﻄﺮﺏ
ﻣﺒﺪﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺯﻳﺴﺖ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻳﺰﺩی ﭘﻴﻮﺳﺖ.
ﻋﺮﻭﺱ ﻧﺎﮐﺎﻣﻢ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﺍﻭﻝ ﺑﻪ ﻣﺮﺽ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﺒﺘﻼ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺎﻧــــﻮﺍﺩﻩ
ﭘﺪﺭﺵ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﯽ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﺑﺮﺍی ﺷﻔﺎی ﺍﻭ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻁﺒﻴﺐ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﯽ ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺳﺘﻤﺪﺍﺩ ﮐﺮﺩﻳﻢ، ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻧﻪ ﺗﻼﺵ ﻣﺎ ﺑﺠﺎﻳﯽ ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺮﺽ ﻣﻬﻠﮏ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﺮﻳﺒﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺤﻠﻪ ﮐﻪ ﻣﺤﺮک ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺪﺍﺩﮔﺮی ﺑﻮﺩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻡ ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭی ﮔﺴﺘﺮﺍﻧﻴﺪ ﻭ
ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﮑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻼﻫﻴﻬﺎی ﻣﺤﻠﻪ ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﻋﻤﺎﻣﻪ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻮی ﺳﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﺭﺏ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﻋﻼﻡ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﺮﺗﯽ ﺑﺴﺰﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﻠﻤﻴﻪ ﻣﻘﺎﻣﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﭘﻴــــﺪﺍ ﮐـــﺮﺩ ﻭ
ﺛﺮﻭﺕ ﻫﻨﮕﻔﺘﯽ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪﺭی ﻣﺮﺍ ﮐﻪ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭ ﻧﻴﺎﮐﺎﻧﻢ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺗــﺰﻭﻳﺮ ﻭ
ﭘﺸﺖ ﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺯی ﺑﻪ ﻣﺒﻠﻎ ﻧﺎﻗﺎﺑﻠﯽ ﺧﺮﻳﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻣﺴﺘﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺰﻳﺰﺍﻧﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑـــﻮﺩﻡ ﻭ
ﻣﻠﺠﺄ ﻭ ﭘﻨﺎﻫﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﺭﺍﻩ ﺻﺤﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﯽ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮐﺸﺎﻧﻴﺪ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﺳـﺮﮔﺬﺷﺘﺶ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻨﺎی ﮔـــﺮﻳﺴﺘﻦ ﺭﺍ ﮔــﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﺯ ﮔــﺮﻳﺴﺘﻦ
٥۸ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﺸﺮﻭﻁﻴﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻭ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻡ، ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﻁﻦ ﻭ ﺁﺷﻨﺎ ﮐﻪ ﮔﻮﻳﯽ ﻁﺒﻴﻌﺖ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻏﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻳﮏ ﻣﺤﻴﻂ ﻏﻤﻨﺎک ﺩﺭ ﭘﺮﺗﻮ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﯽ ﻣﺎﻫﺘﺎﺏ ﮐــــﻢ ﻧـــﻮﺭ ﺑﻮﺟـــﻮﺩ
ﺁﻣــﺪﻩ ﺑــﻮﺩ، ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﮐﻠﻤــــﻪ ﺍی ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻭﺭﻳﻢ ﮔﺬﺷﺖ، ﭼـــــﻮﻥ ﭘﺎﺳﯽ ﺍﺯ ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺳﺘﻬﺎی ﺿﻌﻴﻔﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧــــﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﻋﺰﻳﺰﻡ ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﻴﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﻣﺎﻝ ﻅﻠـــﻢ ﻭ ﺑﻴـــﺪﺍﺩﮔــﺮی
ﺷﺪﻩ ﺍی ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﭼـــــﻮﻥ ﺟــــﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩ ﻧﻤﯽ ﻳﺎﺑﺪ ﻭ ﭼــــﻮﻥ ﮐـــﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﺘﮕﺎﺭی ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﭼـــــــﻮﻥ ﮐﺮ ﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍی
ﺁﺯﺍﺩی ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﻮﺩ.
ﭘﺲ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻳﯽ ﮐــﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻨﻬـــﺎﻳﯽ ﻧﺎﻅــــــﺮ ﺍﻋﻤـــــﺎﻝ
ﺗــﻮ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻋﻬــــﺪ ﮐﻦ ﻭ ﭘﻴﻤـــﺎﻥ ﺑﺒﻨﺪ ﮐﻪ ﻅﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻤﯽ ﮐـــﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺕ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧــﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺍﺻـﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺍﻳـﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻠـﻢ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﻼﻓﯽ ﮐﻨﯽ.
ﺑﻄﻮﺭی ﮐﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﮔــــﺎﻫﯽ ﻳﺎﻓﺖ ﺯﻣﺎﻧـــﯽ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﮐـــﻪ ﮔﻔﺘــــﻪ ﻫـﺎی
ﻣﻠﮏ ﺍﻟﻤﺘﮑﻠﻤﻴﻦ ﭼﻮﻥ ﺁﺗﺶ ﺳـــﻮﺯﺍﻧـﯽ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧـﺎﻥ ﺧـﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﻳـﺎﻓﺖ ﻭ ﮐــــﺎﻧﻮﻧـﯽ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﻁﻦ ﻭ ﺁﺯﺍﺩی ﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﺑـﻪ ﻭﺟــــﻮﺩ ﺁﻣـــﺪ، ﻋﺸﻖ ﺑـﻪ ﺍﻳـــﺮﺍﻥ ﺟـــﺎی ﻣﺼﺎﻳﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﮔـــﺮﻓﺖ ﻭ
ﺟﺬﺑﻪ ﻧـــﻮﻉ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻗﻠﺐ ﭘﺎﮐﺶ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮ ﮐــــﺮﺩ ﻭ ﮐﻤــــﺎﻝ ﻣﻄﻠــــﻮﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﯽ ﮐـــﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ -
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﻣﯽ ﭘﻴﻤـــﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺗﻔــــﺎﻕ ﻣﻠﮏ ﺍﻟﻤﺘﮑﻠﻤﻴﻦ ﻫﻨـــﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺗــــﺮک ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻳــــﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺎ ﺯﻣــــﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭼـــﺮﺍﻍ ﻋﻤــــﺮ ﻫﺮﺩﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪﻩ ﺑــــﻮﺩ ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐـﺎﺭﻳﻬــــﺎی ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺯ ﺧــــﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﯽ ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﮐـــــﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑــﺎﺭ ﻭ ﺗــﺮﻭﻳﺞ ﺍﺻـﻮﻝ ﻣﺪﻧﻴﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩی ﺑﭙﺎی ﻧﻨﺸﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﭘــﺮﻭﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ ﺩﺭ ﮔــــﺮﺩ ﺷﻤﻊ ﺁﺯﺍﺩی ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ.
ﻣﺪﺕ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨـــﺞ ﺳﺎﻝ ﺧـﺎﻥ ﺧـﺎﻧـﺎﻥ ﻫﻤــــﺪﻡ ﻭ ﻫﻤﻘـــﺪﻡ ﻭ ﻫﻤﻔـــﮑﺮ ﻭ ﻫﻢ ﻣﺴﻠﮏ
ﻣﻠﮏ ﺍﻟﻤﺘﮑﻠﻤﻴﻦ ﺑــﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺑﻄــــﻮﺭی ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧـــﻮﺍﻫﻴﻢ ﻧﮕﺎﺷﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻫﻤــﺮﺍﻩ ﺑــﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺸﺮﻭﻁﻴﺖ ﺟـﺎﻣﻪ ﻣﺠـﺎﻫﺪﺕ ﺩﺭ ﺑــﺮ ﮐـﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻣﻠﯽ
ﺟﺎی ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻣﺠﻠﺲ ﺑﺎ ﺷﻬـــﺎﻣﺖ ﺑﯽ ﻧﻈﻴﺮی ﺑﻪ ﭘﻴﮑـــﺎﺭ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺑـﻪ ﺩﺳﺖ ﻟﺸﮕﺮ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺯﺧﻢ ﻣﻬﻠﮏ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﻠﮏ ﺍﻟﻤﺘﮑﻠﻤﻴﻦ ﺩﺍﺭ ﻓـــﺎﻧـﯽ ﺭﺍ
ﻭﺩﺍﻉ ﮐــــﺮﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ ﭘﺎﮐﺶ ﺩﺭ ﭘﻴﺸــﮕﺎﻩ ﻋﺮﺵ ﺧــــﺎﻟﻖ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩی ﺑﻪ ﺩﻳـــﺪﺍﺭ ﻣﺤﺒــــﻮﺑﺶ
ﻧﺎﻳﻞ ﮔﺸﺖ.
* * * * *
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﮏ ﻗﺼﻪ ﭘﺮﻏﺼﻪ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍی ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻟﻢ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﻟﺒﻨﺪﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﻬﺪ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺼﺪﻕ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ. ﻣﺮﻭﺭی ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻭﺍﺭ ﺑﻪ ﺳﻪ ﺑﺨﺶ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺍﻭﻝ ﺑﺮﺍی ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﺼﺪﻕ ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻣﺤﻴﻄﯽ ﺭﺷﺪ ﻭ ﻧﻤﻮ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﺮ ﭼﻪ ﺍﺻﻮﻟﯽ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺳﻨﺪ ﺗﺎﺭﻳﺨﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ
ﺍی ﺑﻮﺩ ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﻓﮑﺮی ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺘﺸﺮﻉ ﺑﻪ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ:
ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ ﺍی ﮐﻬﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻴﺮﺍﺙ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺶ ﻣﻬﻤــﯽ ﺍﺯ ﺍﺩﺏ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ. ﻭ ﺣـﻮﺯﻩ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺍی ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﻴـــﺮﺩ ﺷﺎﻣﻞ: ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻓﺮﺩی، ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﻧــﻮﺍﺩﮔﯽ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﺧﻼﻕ ﺩﻳﻨﯽ، ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﭘـﺮﻭﺭی ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻤﺪﺍﺭی ﻭ ﺣﮑﻤــﺮﺍﻧﯽ. ﮔـﺮﭼﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺗﻌﻠﻴـﻢ ﺍﻧﺪﺭﺯ-
ﻧﺎﻣﻪ ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﺍﺳﺖ - ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻌﻘﻞ ﻣﺪﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻳﮑﺴﺮﻩ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻪ
ﺗﻌﺒﻴــﺮ ﺩﻳﮕـﺮ ﻓﮑﺮ ﭘﻨﺪﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻭﺟﻬﻪ ﻧﻈﺮ ﮐﻠـﯽ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻨﻴﺎﺩﻫﺎی ﺍﺻﻠﯽ ﻣﺪﻧﯽ - ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ - ﮐﻤﺎﺑﻴﺶ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ. ّ ﺗﺎ ﺣــﺪی ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﯽ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺍﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﻣـﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴــﻖ ﻭ ﺳﻨﺠﺶ ﻋﻠﻤﯽ ﻗـﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘـﻪ ﻣﻨﻄـﻖ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧــﺎﻣﻪ ﻧﻮﻳﺴﯽ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻄﻠﻘﻪ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻋﯽ ﺗﻌﺒﺪی،
ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﻪ ﻫـﺮﺣﺎﻝ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺠــﺎﻝ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺷﻨﻮﺩ ﻭ ﺷﮏ ﺩﺳﺘﻮﺭی ﺑﺎﺷﺪ، ﭼــﻪ ﺟــﺎی ﭘﻨــﺪ ﻭ
ﺍﻧﺪﺭﺯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻭ ﭼــﺮﺍ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﺑﺤﺚ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ ﺧـــﻮﺩ ﺭﺍﻫــﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻌﻘﻞ ﺳﻴﺎﺳﯽ ﻭ ﮐـــﺮﺩﺍﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ
ﻣﯽ ﮔﺸﺎﻳﺪ، ﻭ ﻗﻮﺍﻋـــﺪی ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺪﻧﯽ ﻣﯽ ﻧﻬﺪ ﮐــﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺭﺯﮔﻮﺋﯽ ﻧﻴﺎﺯی ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙﺲ ﺁﻥ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺍی ﮐﻪ «ﺗﺤﻔﻪ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﻪ» ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﻓﮑﺮی ﻋﺎﻟِﻢ ﻣﺘﺸﺮﻉ ﺑﻪ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺷﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﻋﻴﻨﺎ ﺩﺭﺝ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﻓﮑﺮی ﻋﺎﻟِﻢ ﻣﺘﺸﺮﻉ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ:
۱. «ﺗﺤﻔﻪ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﻪ» ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﻓﮑﺮی ﻋﺎﻟِﻢ ﻣﺘﺸﺮﻉ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ « ُ ﺩﺭ ﺁﺩﺍﺏ ﻣﺪﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭﺵ ﺑﺮ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺳﺖ». ﺑﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻭ « ّ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﺩﻭ ﻧﮕﻴﻦ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﮏ
ﺧﺎﺗﻢ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﺭﺕ ﺗﻮﺃﻡ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺷﮑﻢ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ»
ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍی ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻣﺼﺪﻕ ﺑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻠﮏ ﻭ ﻣﻠﺖ ﺍﺯ
ّ ﻣﺮﮐﺰ ﻭ ﻣﻘﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺑﺨﺶ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﻁﺮﺍﺕ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ "ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺍﻟﺴﻠﻄﻨﻪ" ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﺡ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﯽ ﻫﺎی ﺷﺎﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺯﺍﻟﻮ ﺑﻪ ﻣﻘﻌﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺻﻨﻴﻊ ﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺯﺭﺍ ﻭ ﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻄﻠﺒﯽ ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ. ﺑﺮﺍی ﻳﺎﺩﺁﻭﺭی ﺑﻪ ﺩﻭ ﻣﺜﺎﻝ
ﺯﻳﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻴﻢ:
« ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ۲۶- ﺷﺎﻩ ﺻﺒـــﺢ ﺳﻮﺍﺭ ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻢ. ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻭ ﺑﻐﺮﻭﺏ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﺷــﺎﻩ ﺳــﻮﺍﺭ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﺄﮐﻴﺪﺍﺕ ﺍﮐﻴﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻢ. ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻣﺪﻡ. ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻝ ﻣﻐﺮﺏ ﺩﺭﺧــﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻢ. ﺷﺎﻩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺩﺭﺱ
ﺭﻭﺳﯽ ﺑﻮﺩ. ﺑﻌﺪ ﺷﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﻧﻘﺎﻟﻬﺎ ﺑﺮﺍی ﺍﻣﻴﻦ ﺍﻟﺴﻠﻄﻨﻪ ﻭﺣﮑﻴﻢ ﺍﻟﻤﻤﺎﻟﮏ ﻭ ﺟﻤﻌﯽ ﺳﮓ ﻭ ﮔﺮﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺜﻤﺎﻧﯽ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻡ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺗﻠﺨﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ. ﺷﺸﺼﺪﺗﻮﻣﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻤﻦ ﺧﻠﻌﺖ ﺑﻬﺎی ﺳﺎﻝ ﻧﻮ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻌﺪ ﻣﻠﻴﺠﮏ ﻭ ﻣﺮﺩک[ﻭ] ﺯﺭﺩک ﺍﻳﻦ ﺁﺷﻐﺎﻟﻬﺎﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﺷﺸﺼﺪﺗﻮﻣﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﻴﻦ ﺧﻠﻮﺕ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺖ ﺍﻭﻻ ﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻠﻌﺖ ﺑﻬﺎ ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ؟ ﭼﻪ ﻣﻨﺼﺒﯽ، ﭼﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺧﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﺛﺎﻧﻴﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﻋﻈﻢ ﻣﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻠﻌﺖ ﺑﻬﺎی ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮی ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﺴﺎﻟﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎﺭﻭﻧﻴﻢ ﻣﻨﺰﻝ ﺁﻣﺪﻡ.»
ﺟﻤﻌﻪ ۲۶- ﮐﻪ ۱۳ ﻋﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﺷﺎﻩ ﺩﻭﺷﺎﻥ ﺗﭙﻪ ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺗﻨﮓ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺍﺷﺠﺎﺭ ﺻﺪﻣﻪ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﻦ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺭﻓﺘﻢ. ﺷﺎﻩ ﺩﻳﺮ ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻟﻮﺍﻁ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺩﻭﺷﺎﻥ ﺗﭙﻪ ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺑﺪﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺷﺎﻩ ﻧﺎﻫﺎﺭ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺘﺼﻞ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺩﻭﺭ
ﻋﻤﺎﺭﺕ ﮐﻼﻩ ﻓﺮﻧﮕﯽ ﮔﺮﺩﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ. ﻋﺼﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﺎﻩ ﺷﻬﺮ ﺁﻣﺪﻡ. ﺧﻴﻠﯽ
ﮐﺴﻞ ﺑﻮﺩﻡ. ﺷﺎﻩ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﻻﻟﻪ ﺯﺍﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺸﺐ ﻫﻢ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺣﻘﻪ ﺑﺎﺯی ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻫﻤﺎﻳﻮﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺑﺎ ﺧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎﺯی. ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﯽ ﺑﺪ ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ. »
ﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺳﻮﻡ ﺯﻳﺮ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺸﺮﻭﻁﻴﺖ» ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ « ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﺸﺮﻭﻁﻴﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ» ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﻬﺪی ﻣﻠﮏ ﺯﺍﺩﻩ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍی ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻟﻢ ﻗﺸﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺪﺍﺯی ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺣﺪی ﺟﻠﻮﺩﺍﺭﺷﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ. ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﻬﺪی ﻣﻠﮏ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ:
ﻣﺮﺩی ﺑﺮﻁﺒﻖ ﺍﺻﻞ ﻭﺭﺍﺛﺖ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻭ ﻗﻠﺪﺭی ﺑﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﺩﻭﻟﺖ ﻳﻌﻨﯽ ﺷﺎﻩ ﺟﺎی ﻣﯽ ﮔـــﺮﻓﺖ ﻭ ﺑــﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧـﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻴﻞ ﺷﺨﺼـﯽ ﻭ ﺗﻤـﺎﻳﻼﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﯽ ﺑـــﺮ ﻣــــﺮﺩﻡ ﺣﮑــﻮﻣﺖ ﻣﯽ ﮐــﺮﺩ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﺍﻭ ﻣﯽ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ،
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻧﭽــــﻪ ﺭﺍ ﺍﻭ ﻧﻤﯽ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ، ﻣﻨﻔــــﻮﺭ ﺑﻮﺩ (ﻫـــﺮ ﻋﻴﺐ
ﮐﻪ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﭘﺴﻨﺪﺩ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ). ﭼـــــــﻮﻥ ﺧـــــﻮﺩ ﺭﺍ ﺑــﺮﮔــــﺰﻳﺪﻩ ﺧــــﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣـﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻣـــــﺮﺩﻡ
ﻫـﻢ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻴـــــﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﺣﺪی ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﻖ ﺟﻮﺍﺏ ﻭ ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻧﺒﻮﺩ، ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺎﻩ ﺣﮑﻢ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﻟﻬﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻁﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﻁﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ «ﺍﻁﻴﻌﻮﷲ ﻭ ﺍﻁﻴﻌﻮﺍﻟﺮﺳﻮﻝ ﻭ
ﺍﻭﻟﯽ- ﺍﻻﻣﺮ» ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻭﻟﯽ ﺍﻻﻣﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻁﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﻁﻐﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺼﺪﻕ ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﻣﺼﺪﻕ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻟﻘﺐ «ﻣﺼﺪﻕ ﺍﻟﺴﻠﻄﻨﻪ» ﺍﺯ ﺳﻮی ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﻟﻘﺎﺏ ﻣﺸﺎﺑﻬﯽ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻫﺐ ﺁﻥ ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﯽ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻭ ﺣﺘﺎ ﺫﺭﻩ ﺍی ﻫﻢ ﻋﻼﻗﻪ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻟﻘﺐ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻴﻢ ﺍﻭ ﻗﺮﻳﺐ ۲۴ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻬﻀﺖ ﻣﺸﺮﻭﻁﻴﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﺛﻤﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﺗﺎ ﻣﻴﺎﻧﺴﺎﻟﯽ ﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ، ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﻼﺵ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭی ﺑﺮﺍی ﺑﺎﻁﻞ ﺷﻤﺮﺩﻥ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﺍی ﺑﻨﺎﻡ "ﺩﻭﻟﺖ ﻳﻌﻨﯽ ﺷﺎﻩ" ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺍی ﺭﻳﺸﻪ ﺍی ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻠﻴﺪی ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍی ﮔﺸﺎﻳﺶ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﭘﻴﺮﻭﺯی ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ - ﺍﺳﺘﻘﻼﻝ، ﺁﺯﺍﺩی ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ- ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺎی ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺍی ﻧﻈﻴﺮ ﺭﻭﺳﻴﻪ ﻭﺍﻧﮕﻠﻴﺲ ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﺃﺱ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻫﺎی ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺍﺯﻳﻦ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻳﮏ ﺗﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺎﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮐﻨﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ " ﻭﻻﻳﺖ ﻣﻄﻠﻘﻪ ﻓﻘﻴﻪ" ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﺻﻠﯽ ﺁﻥ ﻳﻌﻨﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺎﻓﺘﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ (ﺗﺤﻔﻪ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﻪ) ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ:
۱. [ﺗﺤﻔﻪ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﻪ] ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﻓﮑﺮی ﻋﺎﻟِﻢ ﻣﺘﺸﺮﻉ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ « ُ ﺩﺭ ﺁﺩﺍﺏ ﻣﺪﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭﺵ ﺑﺮ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺳﺖ ». ﺑﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻭ « ّ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﺩﻭ ﻧﮕﻴﻦ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﮏ ﺧﺎﺗﻢ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﺭﺕ ﺗﻮﺃﻡ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺷﮑﻢ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ».
ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﯽ ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﻳﮏ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺷﮑﻮﻫﻤﻨﺪ ﺑﺴﺎﻁ ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻣﻄﻠﻘﻪ ﺁﺭﻳﺎﻣﻬﺮی ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﺦ ﻭ ﺑﻦ ﺑﺮﮐﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺩﺍﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ؟. ﮐﺪﺍﻡ ﻋﺎﻣﻞ ﺷﻴﻄﺎﻧﯽ ﺑﺎ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻫﺎی ﻣﻮﺫﻳﺎﻧﻪ ﻭ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻋﺎﻟِﻢ ﻣﺘﺸﺮﻉ
ﺳﭙﺮﺩ؟ ﺁﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﻁﺎﻟﺐ ﺑﺮ ﻧﺸﺎﻧﺪﻥ ﻋﺎﻟِﻢ ﻣﺘﺸﺮﻉ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻄﻠﻘﻪ ﺑﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ؟ ﻫﺮﮔﺰ . . . ﻭ ﻫﺮﮔﺰ. ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻤﻴﻨﯽ ﺩﻏﻠﺒﺎﺯ ﻭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺧﻔﻘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻮی ﺷﺎﻩ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺴﺘﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻁﺎﻟﺐ ﻳﮏ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻓﺮﺩی
ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺳﻮی ﻳﮏ ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﻨﯽ ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮﺩﻳﻨﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺎﻧﯽ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﯽ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺩﺭﻭﻍ ﻫﺎی ﺧﻤﻴﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺰﺭگ(ﻧﻘﻞ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ) ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ (ﻣﻦ ﻳﮏ ﻁﻠﺒﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ
ﻗﻢ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻁﻠﺒﮕﯽ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻢ) ﺑﺎﻋﺚ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻄﻠﻘﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﻡ ﺑﻼ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺳﺎﺧﺖ.
ﻧﮑﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ، ﮐﻼﻣﯽ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﺧﺎﻣﻨﻪ ﺍی ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی ﺑﻠﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﮕﻮی ﺍﻭ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﺷﺎﻫﺎﻥ ﭘﻬﻠﻮی ﻭ ﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻮی ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻬﻠﻮی ﺩﺭ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﺍﻣﭙﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﯽ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﯽ
ﺁﻳﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻗﺪﺍﻣﯽ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺑﺮﻣﻼ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺯﺩی ﻫﺎی ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﻬﻠﻮی ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﺛﺮﻭﺕ
ﻋﻈﻴﻤﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻴﺴﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺘﻤﺪﻳﺪﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﭼﭙﺎﻭﻝ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ: ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻫﺎی ﻣﻄﻠﻘﻪ ﺷﺎﻩ ﻭ ﺷﻴﺦ ﺍﺯ ﺩﻳﺮﺑﺎﺯ ﺍﺳﺒﻬﺎی ﻳﮏ ﺩﺭﺷﮑﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭﺷﮑﻪ «ﺍﻣﭙﺮﻳﺎﻟﻴﺰﻡ»!.
ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻤﻴﻨﯽ(ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻤﻴﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ ﻏﺮﺏ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮ ﺑﺮ ﭘﺎ ﺳﺎﺯی ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ!) ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻭ ﺩﻟﺪﺍﺭی ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪﻫﻤﺘﺎی ﺧﻮﺩ ﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻮی ﺷﺘﺎﻓﺖ؟. ﺭﺍﺳﺘﯽ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ِ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ
ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﺮﺍی ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻔﺮی ﺑﻪ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦ ﻭ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻮی ﻭﻳﺰﺍی ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺧﺎک ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ؟. ﭼﻪ ﻋﺎﻣﻠﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺻﺪﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻳﺰﺍ ﺑﺮﺍی ﺍﻭ ﺑﻮﺩ؟ . . . ﺍﺯﺍﻳﻦ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﻓﻌﻼ ﺩﺭ
ﮔﺬﺭﻳﻢ. ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪﮐﻼﻡ ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮﺍی ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺣﺮﻣﺎﻥ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ (ﺗﺤﻔﻪ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﻪ) ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ:
۲. ﺏﻩ ﻁــﺮﻳﻖ ﺍﻭﻟﯽ ﻫـﺮﮔﺎﻩ ﺳﺎﻳﺮ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺍﻋـﻴﻪ ﺳﺮﻭﺭی ﻭ ﺍﻓﺴﺮی ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ « ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺩﻣﺎﺭﺍﺯﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ... ﺳﺮﺷﺎﻥ ﺩﺭﭘﺎی ﺩﺍﺭﺍﻓﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺘﻮﺍﺭی ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﺭ ﺍﺩﺑﺎﺭ » ﺭﻭﺍﻧﻪ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﻳﺮﺑﺎﺯ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻞ ﺩﺍﻋـﻴﻪ ﺳﺮﻭﺭی ﻭ ﺍﻓﺴﺮی (ﻣﺮﺩﻣﺴﺎﻻﺭی) ﺑﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ؟ ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺩﻣﺎﺭﺍﺯﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺳﺮﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﺎی ﺩﺍﺭ ﺍﻓﮑﻨﺪﻩ؟، ﭼﺮﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﻳﺎ ﺷﺶ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺍﺭی ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ
ﺩﻳﺎﺭ ﺍﺩﺑﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻭﺍژﻩ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮐﻴﺴﺖ؟ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖ؟
ﻭ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ (ﺗﺤﻔﻪ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﻪ) ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ:
۳. ﺁﻥ ﺷﺮﻳﻌﺘﻤﺪﺍﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﭼـــﻮﻥ ﺣﮑﻤﺮﺍﻥ ﺭﺍ
«ﻋﻘﻞ ﺗﻤﺎﻡ» ﺍﺳﺖ «ﺧﻼﻑ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺑﻪ ﻭی ﺑﺎﻁﻞ ﮔﺮﺩﺩ» ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻳﻪ « ﺗﺒﺎﻫﯽ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ » ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯﺍﻳﻨﺮﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ « ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺭﻳﺎﺳﺖ » ﺍﺳﺖ. « ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﺳﺮ ﺑﻪ ﮔﺮﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ »، ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺑﻴﺪﺭﻳﻎ ﺑﻪ « ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺗﻴﻎ »، ﻭ « ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺨﺘﻦ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ
ﺩﺍﺩﮔﺮی ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺮﻭﺕ » ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﯽ ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻥ ﺷﺮﻳﻌﺘﻤﺪﺍﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ (ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺩﮔﺮ
ﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻥ) ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﺪ؟.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﯽ ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻥ ﺷﺮﻳﻌﺘﻤﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ «ﻋﻘﻞ ﺗﻤﺎﻡ» ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺪ؟ . . . . ﻭ ﻣﮕﺮ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺑﻴﺪﺭﻳﻎ ﺑﻪ « ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺗﻴﻎ »، ﻭ « ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺨﺘﻦ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺩﮔﺮی ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺮﻭﺕ » ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺭﺩ؟.
ﻫﻤﻮﻁﻨﺎﻥ؛ﺍﺳﺘﺪﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺑﺨﺶ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻭ (ﺗﺤﻔﻪ ﺍﻟﻨﺎﺻﺮﻳﻪ) ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺍﻧﺪﺭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﻭﻁﻦ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺟﺪی ﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭﻫﺎ ﻣﻮﺑﻤﻮ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ!. ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭی ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ؟
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﮕﺎﺭﺍﻥ ﺟﻨﺒﺶ ﻣﺸﺮﻭﻁﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ:
• ٴ ﻣﺸﺮﻭﻁﻪ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ۱۲۸۵/۱۹۰۶ ﺗﺎ ۱۲۸۶/۱۹۰۷ ﻭ ﮔﻠﻮﻟﻪﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﺠﻠﺲ؛
• ٴ ﻣﺸﺮﻭﻁﻪ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ۱۲۸۸/۱۹۰۹ ﺗﺎ ۱۲۹۹/۱۹۲۱ ﻭ ﮐﻮﺩﺗﺎی ﺳﻮﻡ ﺍﺳﻔﻨﺪ؛
• ٴ ﻣﺸﺮﻭﻁﻪ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ ۱۳۲۰/۱۹۴۱ ﺗﺎ ۱۳۳۲/۱۹۵۳ ﻭ ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﯽ ﻣﺼﺪﻕ.
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﺨﻮﺑﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺱ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ (ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺎی ﺍﻣﭙﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﯽ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺟﻨﺒﺶ
ﻧﻬﻀﺖ ﻣﺸﺮﻭﻁﻪ) ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﮐﻮﺷﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻥ ﻧﻬﻀﺖ ﺑﺰﺭگ ﻣﺸﺮﻭﻁﻴﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺩﻡ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﻳﻨﻤﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻠﺤﻮﻅ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻤﯽ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍی ﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺳﻮی ﻧﺎﺑﻮﺩی ﻭ ﻣﻠﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮی ﺑﯽ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻣﯽ ﺳﻮﻕ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ، ﻳﻌﻨﯽ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﻠﯽ ﻣﺼﺪﻕ ﺑﺰﺭگ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﻮﺩﺗﺎﻳﯽ ﺑﺲ ﺗﺠﺎﻭﺯﮔﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﻧﻨﮕﻴﻦ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ۲۸ ﻣﺮﺩﺍﺩ ۱۳۳۲ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻨﻴﺎﻥ ﻧﻬﺎﺩﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﺎﻟِﻢ ﻣﺘﺸﺮﻉ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺸﺮﻭﻁﻴﺖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺷﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﻥ ﺟﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺩﮔﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ . . .]

برگشت

letzte Änderungen: 11.7.2017 7:22